طلسم معجزت

و اینک آزادی...

2012-02-13T14:17:00.003+03:30

امروز از کنار زندان بامیان می گذشتیم. جمعیت زیادی روبروی زندان ایستاده بودند ، تقریبا تمام جمعیت مرد بودند و از یکی از قریه های مرکز بامیان . در دست بعضی ها حلقه های گل به چشم می خورد. یکی از همسایه های قدیم را دیدیم. وقتی از او پرسیدیم قضیه چیست؟ گفت تعدادی از بندی ها آزاد می شوند و به یک بندی خاص اشاره کرد که ما هم می شناختیمش.
همه خوشحال بودند و صورت های شان از خوشحالی برق می زد.
با خودم گفتم عجب!!! بندی ای که به خاطر جرمی واضح و علنی به بندیخانه فرستاده شده و حالا با فرمان عفو وزد و بند و کم کردن از ماه های حبسش ایلا می شود مردم با حلقه های گل و چه بسا گوسفند کشان و گاو کشان از او استقبال می کنند. کاش ما هم بندی می بودیم!!!!!
...

به نام زن، به کام مرد!

2012-01-02T09:45:00.006+03:30

خبر تجاوز به زنان خبری است که همیشه و هر روز در گوشه و کنار اخبار به گوشمان می خورد. شاید این خبر هم مانند اخبار انفجار و انتحار آنقدر برای ما عادی شده است که فکر می کنیم خوب! هست دیگر!
از مسئولان پیگیر موارد خشونت علیه زنان شنیدم که محکمه هیچ گاه جرم تجاوزجنسی بر زنان را قبول نمی کند( اقلاً در بامیان) و بر این باور است که تجاوز امکان ندارد مگر به رضایت زن وبعد نام آن را زنا می گذارند. به همین راحتی!
همیشه زنان در این موارد مجرم شناخته می شوند و هیچ گاه از طرف دیگر یعنی مردان نشانی نیست! (یعنی آنها کجا غیبشان می زند؟؟؟)
برایم عجیب است که محکمه و بزرگان سیستم عدلی وقضائی چطور می توانند این قدر راحت از زیر بار جرمی که بر همگان واضح است شانه خالی کنند و مهر مجرم بودن را بر پیشانی زنان بزنند و بعد حکم خود را صادر کنند و خلاص!
کسی به آثار روحی و روانی که بر زن قربانی باقی مانده توجهی نمی کند و او به جرمی که خود هیچ نقشی در آن نداشته در زندان می ماند و چندین ماه و سال بعد که بیرون می آید از همه جا رانده و مانده با نامی بر پیشانی باقی می ماند.
این روزها می شنویم که به زنان تجاوز می شود،زنان در زندان هستند و از مردانی که جرم را مرتکب شده اند خبری نیست. چرا؟؟؟؟
...

گزارش دولت به ملت

2011-12-20T15:01:00.003+03:30

هفتمین کنفرانس گزارش دهی ادارات و ارگان های دولتی بامیان به مردم امروز سه شنبه 29 قوس 1390 به مدت سه روز آغاز به کار کرد.
این کنفرانس امروز با حضور رؤسای ارگان های دولتی و نمایندگان مردم با صحبت های داکتر حبیبه سرابی آغاز گردید و بعد از آن محمد عزیز شفق رئیس شورای ولایتی به ایراد سخن پرداخت.
اولین سکتور گزارش دهنده سکتور زیر بنا و منابع طبیعی بود که انجینر فطرت شاروال بامیان به ارائه گزارش کاری این سکتور در سال 1390 پرداخت.
مکان برگزاری این کنفرانس بسیار بد بود و یک ستون گچی کلان به همراه یک عکس بسیار کلان رئیس جمهور جلوی دید بسیاری از حاضران را گرفته بود و آنها فقط باید از گوش خود کمک می گرفتند تا چیزی را از دست ندهند. همه چیز روی دیوار تند تند تیر می شد و انجینر فطرت هم تند تند آمار و ارقام را می خواند و حاضران فقط می شنیدند.
در وقت پرسش و پاسخ یکی از حاضران از مدیر برق (افغان برشنا) پرسید که شما در قسمت برق رسانی به بامیان همکاری مردم را خواسته بودید. مردم چگونه می توانند با شما همکاری کنند؟ جواب بسیار جالبی داده شد: مردم می توانند با صبوری خود با ما همکاری کنند!!!!!
...

جامعه مدنی،اعتراض مدنی

2011-12-04T09:46:00.007+03:30

دیروز جمعی از فعالین مدنی بامیان در اعتراض به عملی که روز پنجشنبه در بازار بامیان اتافاق افتاده بود دست به اعتراضی مسالمت آمیز زدند و از تمامی مقامات،مسئولین،افراد پولیس و شهروندان بامیان خواستند تا بعد از این باید قانون برای همگان مساوی باشد.

...

کیست تا او را یاری کند؟؟

2011-12-03T08:59:00.005+03:30

پنجشنبه 5 محرم الحرام - بازار بامیان

پیرمردی شصت - هفتاد ساله که یک کراچی باربری دارد و این کراچی تنها وسیله امرار معاش او و خانواده اش است ، در بازار بامیان لب سرک کنار کراچی اش ایستاده است. موتر یکی از مقامات محلی بامیان می آید و با کراچی این پیرمرد برخورد می کند و دسته اش را می شکند. پیرمرد غالمغال می کند و خواهان خسارت می شود. محافظان این مقام بلند پایه (معاون والی بامیان) پیرمرد بنده خدا را با قنداق تفنگ مورد حمله قرار می دهند و او را لت و کوب می کنند.
پیرمرد که به شدت مجروح شده است به شفاخانه می رود و آنجا از قسمت های مجروح بدن خود عکس می گیرد و کمی مداوا می شود .به پیرمرد گفته می شود که باید بستر شود اما از ترس اینکه مبادا بیایند و بندی اش کنند از شفاخانه به خانه می رود.
دیروز یکی از دوستان به ملاقات او رفته بود و می گفت که قبرغه اش سیاه شده و آسیب زیادی دیده است. تمام مصارف شفاخانه را که بیشتر از عاید یک روزش می شده خودش پرداخت کرده و حالا در خانه است.
...

امان از این قصه تکراری...

2011-11-26T10:00:00.005+03:30

دوستی می گفت:
در بازار نزدیک دکان های فلزکاری و حلبی سازی داخل موتر نشسته بودم و منتظر بودم تا راننده ام بیاید.کمی آن طرف تر از موتر ما مردی یک در فلزی خریده بود و قسمت کمی از نیم آن داخل سرک بود. یک موتر رنجر آمد و دقیقا روی در مذکور ایستاد. مردی که در را خریده بود ایستاده بود و نمی دانست چه کند. موتر که حرکت کرد مرد دید که یکی دو جای نرده های در شکسته و قسمتی از در هم فرو رفته و خراب شده است. دنبال موتر داد و بیداد کرد. موتر رنجر ایستاد. کسی از داخل آن پایین شد ، آمد ، دو سیلی مرد را زد ، دوباره سوار موتر شد و رفت. به همین سادگی!!!
...

شیرها هم از عدد 39 می شرمند!!!

2011-11-21T09:03:00.001+03:30

لویه جرگه عنعنوی ای که دو سه روز پیش ختم شد چه پیش از برگزاری،چه هنگام برگزاری و چه بعد از ختم آن بسیار حواشی داشته و دارد اما برای من دو قسمت آن بسیار جالب،حیرت انگیز و خنده-گریه دار آمد.
قسمت هایی از سخنرانی کرزی را در اخبار ساعت شش طلوع دیدم. از کرزی این گونه گپ زدن بعید نبود اما نمی دانم چرا هم خنده ام گرفت و هم هزار تا تفسیر از سخنان کرزی در ذهنم آمد و چرخید و رفت که بعدا کمی از آن تفسیرها را در نوشته سخیداد هاتف خواندم یعنی که این تفاسیر به ذهن خیلی ها خطور کرده بوده است.
و بعد جنجال 39!!!کسانی به نمایندگی از مردم رفته اند به لویه جرگه که بزرگان هستند و متنفذین و از این حرفها و آن وقت همین آدمهای بزرگ از اینکه در کمیته 39 شرکت کنند شرم دارند و 39 جایش را می دهد به 41. و بعد جرگه به خوبی و خوشی برگزار می شود و همه با امضای پیمان استراتژیک بین آمریکا و افغانستان موافقت می کنند و خوش و خرم به خانه های شان می روند.
بگذریم از اینکه از اول هم قرار به امضای این پیمان بود و آن همه پول و وقتی که صرف برگزاری جرگه شد و شلوغی و راه بندانی که نصیب مردم کابل شد و رعب و وحشت مردم کابل در روزهای برگزاری جرگه از راکت و انفجار و انتحار که البته اینها همیشه هست.
...

میانه قد فولادی

2011-10-29T11:00:00.010+03:30

دیروز یکی از دوستان زنگ زد که من می خواهم پیش یک شکسته بند به فولادی بروم شما هم می آیید؟ (البته فقط مهدی را گفته بود) ما هم زود شال و کلاه کردیم و همراه با آن دوست به قریه میانه قد فولادی رفتیم.

تا شکسته بند بیاید، سرِ زمین کچالوی یک بنده خدا رفتیم و با چند نفر از مردم قریه هم گپ زدیم ، از کچالو وسرما و سوخت زمستان و مکتب بچه ها و ... در این فاصله یاشار هم بزغاله هایی که کنار مادرشان بازی می کردند را دنبال می کرد و با آنها بازی می کرد.
بعد خانه یکی از اهالی قریه به صرف چای و قیماق و نان تنوری دعوت شدیم و شکسته بند هم آنجا آمد و کار دوست ما راه افتاد و آمدیم.

چند عکس از قریه میانه قد دره فولادی

...

افغانستان جدید از چشم افغانستانی ها

2011-10-26T08:58:00.006+03:30

نمایشگاه عکس «افغانستان جدید از چشم افغانستانی ها» دیروز در ولایت دایکندی آغاز شد. عکس های این نمایشگاه قبلا در کابل و بامیان هم به نمایش گذاشته شده بودند و بعد از دایکندی قرار است در چند ولایت دیگر هم به نمایش درآیند.
این نمایشگاه در بامیان ابتدا در محوطه بودای شرقی (شاهمامه) آغاز به کار کرد اما به دلیل وزش باد و افتادن چند عکس از جایگاه به پایین، ادامه نمایشگاه به سالن مخابرات منتقل شد که مکان دوم به نسبت محوطه باز بودای شرقی بسیار کوچک بود و عکس ها خیلی خیلی نزدیک به هم گذاشته شده بودند.
زمانی که این نمایشگاه در بامیان برگزار شده بود به آنجا رفته بودم و عکس هایی هم گرفته بودم. حالا با تأخیر (این مشکل همیشگی) آنها را اینجا می گذارم.

بختی و عباس

2011-10-22T13:56:00.011+03:30

این پست را باید دو هفته پیش می نوشتم اما کمی دیر شد.

دو جمعه پیش فیلم «بودا از شرم فرو ریخت» به کارگردانی حنا مخملباف و بازی دو نابازیگر هنرمند از بامیان در آشیانه سمر به نمایش در آمد.
این فیلم راچند بار دیده ام اما این بار با دفعات قبل فرق می کرد.
این بار فیلم را با دو هنرمند خردسالش می دیدیم و با خنده ها و نگاه های آنها دنبال می کردیم. نیکبخت از فولادی بامیان و عباس از پیتو لغمان بامیان با خانواده های شان به آشیانه سمر آمده بودند و جمع کوچک آشیانه را رنگی دیگر بخشیده بودند.
در ابتدا فیلم به نمایش در آمد و بعد نیکبخت و عباس و پدران شان به سئوالاتی که حاضران داشتند پاسخ دادند و در انتها کودکان آشیانه با تقدیر نامه و هدایای خود از عباس و بختی قدردانی کردند و همه با هم عکس یادگاری گرفتیم.
در بخش سئوالات و صحبت ها پدر بختی به موضوعی اشاره کرد که ما بارها و بارها در جاهای مختلف شاهد آن بودیم وهستیم اما هیچ کس هیچ کاری نمی کند (این هم شد وطن!)
دو سال پیش در جشنواره فیلمی که در کابل برگزار شده بود از بختی به عنوان بازیگر این فیلم تقدیر به عمل آمد و به او یک تقدیرنامه و یک پاکت دادند. قرار بود داخل پاکت مقدار زیادی پول باشد اما پاکت خالی بود. وقتی که پدر بختی پیش رئیس موسسه فرهنگ و حقوق بشر که مسئول برگزاری این جشنواره بود رفته بود،او گفته بود تو پیسه را گرفتی و حالا می خواهی دوباره از ما بگیری و وقتی پدر بختی دوباره گفته بود که این طور نیست و پاکت خالی بوده، آن رئیس نه چندان محترم گفته بود که اگر همین لحظه از اینجا نروی تو را به قومندانی می برم و بندی می کنم و بختی با تقدیرنامه و همان پاکت خالی و پدرش به بامیان برگشته بود.

...

یک مادر،یک زن...

2011-10-12T08:11:00.006+03:30

مدتی است که از اعتصاب غذای سیمین بارکزی می گذرد و وضع صحی او روز به روز خراب تر می شود. اعتصاب غذای او تر و خشک نداشته و دهان خود را به روی همه چیز بسته است،حتی از تزریق سرم هم ممانعت کرده و کم کم کار به جایی رسیده که وصیت نامه نوشته و انگشت اتهام به سوی بعضی ها دراز کرده است. کرزی که اصلا از جای خود شور هم نخورد. فقط فضل احمد معنوی رئیس کمیسیون انتخابات انگار کمی ترسیده و قول داده که آرای سیمین (فقط سیمین؟) بازشماری شود و عمل او را اقدام به خودکشی دانسته است.
بعضی این عمل سیمین را حب چوکی و مقام می دانند و معتقد هستند که چندان کاری هم نکرده. اگر هم بمیرد به عشق چوکی پارلمان مرده است.
بعضی دیگر کار او را حق خواهی و عدالت طلبی می دانند و می گویند او جان خود را در راه حق بر کف دست گرفته و قرار است تا آخرین نفس هم پیش برود.
عکس سیمین و پسرش را که دیدم دلم لرزید،اشک در چشمانم جمع شد.نه چوکی یادم ماند و نه حتی حق طلبی او. فقط یاشار پسرم را دیدم که اگر در این سن من نباشم چه خواهد کرد و فردا چه خواهد شد؟
سیمین یک مادر است. مادری که علاوه بر مادر بودن زمانی روزنامه نگار بوده و بعد هم کاندیدای پارلمان و بعد عضو پارلمان و حالا در اعتصاب غذای شدید در شرف مرگ.
اگر او بمیرد آیا پشت عدالت خواهد لرزید؟آیا کرزی و دارو دسته اش خم به ابرو خواهند آورد؟آیا کسی جز گفتن «عجب زن شجاعی بود» کار دیگری برای او خواهد کرد؟ هیچ چیز برای فرزندان او مادر نخواهد شد.
تا به حال چند نفر جان خود را در راه رسیدن به این چیزی که حق می خوانند و عدالت نام می گذارند از دست داده است؟
کجایند کسانی که دائم دم از تغییر وامید می زنند و از عدالت سخن میگویند و روز عدالت را جشن می گیرند؟ همه آنها چون سیمین از قوم آنها نیست سکوت کرده اند.
...

مزن زن را ولی...

2011-10-09T15:03:00.004+03:30

در یک کارگاه آموزشی مربوط به رفع خشونت علیه زنان که البته این روزها زیادی همه جا هست (البته فقط حرف و حرف و حرف) بودیم.
در وقفه چای صحبت از لت و کوب بود و اینکه لت و کوب زن جرم است و الخ که یکی از شرکت کنندگان که آقایی است فارغ از رشته حقوق و در بخش های مربوط به رفع هرگونه تبعیض علیه هرگونه انسان کار می کند به نکته جالبی اشاره کرد. او گفت: اگر زن خودش مشکل نداشته باشد و کار بدی نکند کسی هم او را لت و کوب نمی کند. و اینجا بود که تمام خانم های حاضر در بحث با انتقادها و جملات و کلمات خود او را مورد حمله قرار دادند. این آقای محترم هم دستپاچه شده بود و هی می خواست گفته اش را اصلاح کند اما دیگر کار از کار گذشته بود.
یاد یک بیت از نظامی افتادم که سالها پیش در یکی از کتاب های درسی ام با مداد نوشته بودم: «مزن زن را ولی چون برستیزد/چنانش زن که هرگز برنخیزد»
...

ستاره معارف بامیان

2011-10-05T07:51:00.003+03:30

دیروز در موتر بودم. رادیو هم روشن بود. فکر می کنم برنامه ای به نام «ثانیه ها» از رادیو پیوند (رادیوی آزاد تازه تاسیس در بامیان) در حال پخش بود. ستاره معارف بامیان مهمان برنامه بود و مردم زنگ می زدند و سئوالات خود را از ستاره معارف می پرسیدند.یکی از شهروندان بامیان زنگ زد و بعد از سلام و احوال پرسی گفت:«این کسی که شما ستاره معارف می گویید ستاره واقعی نیست.....» و اینجا بود که تلفن آن بنده خدا قطع شد و مجریان یک جوری سر و ته قضیه را هم آوردند.
امروز صبح برنامه «سلام آفتاب» از رادیو پیوند را می شنیدم. موضوع برنامه روز معلم بود و صحبت ها درباره مکتب و درس و معلم و شاگرد. کسی زنگ زد و گفت من اول نمره یکی از هشت صنف 12 لیسه ذکور هستم. ستاره های معارف که انتخاب می شوند اصلا از بین اول نمره ها نیست و معلوم نیست که چگونه توسط مدیر لیسه و رئیس معارف انتخاب می شوند. این بار مجریان برنامه کمی سعه صدر نشان دادند و تلفن را قطع نکردند و به گفتگو با این متعلم پرداختند. این دانش آموز اصرار داشت که باید یک هیئت تحقیق به لیسه روان شود و از نحوه انتخاب ستاره معارف تحقیق صورت بگیرد... و باز یک شهروند دیگر و همین درخواست.
خوشحالم!
خوشحالم که مردم ما آرام آرام در حال تمرین حق خواهی و حق طلبی هستند و امیدوارم که این حرف ها لابلای دیگر حرفها فراموش نشود و انتخاب ستاره معارف و دیگر انتخاب ها شفاف تر انجام شود تا شهروندان بامیان نسبت به مسئولان اطمینان بیشتری پیدا کنند و بدانند که حق کسی ضایع نمی شود.
...

تفریح گاه برای زنان و اطفال

2011-10-04T08:24:00.017+03:30

دیروز دوشنبه 11 میزان پارک تفریحی دره اژدر طی مراسمی افتتاح شد.موسسه آرزو که قبلاً مرکز زنان را در این دره فعال کرده بود این مکان تفریحی را ساخته است.
این تفریح گاه که بالای دروازه ورودی آن برای زنان و اطفال نوشته شده است در فضایی کوچک اما زیبا برای استفاده زنان و کودکان اژدر که در منطقه ای بسیار خشک زندگی می کنند ساخته شده تا آنها گاهی برای گذراندن اواقات فراغت به آنجا سر بزنند.
این پارک کوچک یک کودکستان هم دارد که بسیار زیبا طراحی شده و بچه ها می توانند هم آموزش ببینند و هم با هم بازی کنند.
اینجا جایی است که زنان می توانند بر نیمکت های زیبای آنجا بنشینند و دمی فارغ از اندوه بی پایان زندگی در فضای سبز با هم گفتگو کنند. کودکان بر تاب بنشینند و بالا و پایین بروند و الا کلنگ سوار شوند و طنین قهقهه شادشان دره اژدر را پر کند.
تا باد چنین بادا!

...

ساعت 5 عصر به وقت بامیان

2011-10-01T08:23:00.010+03:30

اینجا بامیان است. نگاه مرا از آخر بازار می بینید!

...

رانندگی زنان

2011-09-28T08:53:00.005+03:30

چند ماه پیش که از مزار به طرف بامیان می آمدیم مهدی از مزار تا پل متک را رانندگی کرده بود و خسته شده بود. من به ش پیشنهاد کردم که از پل متک تا هر جا شد من رانندگی کنم. مهدی هم قبول کرد و من پشت فرمان نشستم. تا نزدیکی های بازار سیاه گرد من موتر را بردم. در راه همه به من نگاه می کردند. من هم ترسیده بودم و هم به راهم ادامه می دادم. به مهدی گفتم این مناطق خطرناک نیست اگر من رانندگی کنم؟ گفت نه آنها مشکلی با رانندگی زنان دیگرندارند،فقط برای زنان خودشان مشکل دارند. اما من تا لحظه آخر هم چنان از نگاه های مردانی که همه شان به من نگاه می کردند می ترسیدم.
بعداً برای دوستان که تعریف کردم همه مرا سرزنش کردند که چرا این کار را در آن منطقه خطرناک انجام داده ام و بعدتر که جواد ضحاک نزدیکی های بازار سیاه گرد کشته شد من به خطرناک بودن کارم بیشتر پی بردم.
دیروز در عربستان زنی که به قوانین منع رانندگی زنان اهمیتی نداده بود و در جده موتررانده بود به ده ضربه شلاق محکوم شد.
محکومیت این زن مرا به یاد خودم انداخت و آن راه خطرناک و اینکه امروز پانزدهمین سالگرد ورود طالبان به کابل و آغاز حکومت رسمی آنان در افغانستان است. طالبان از عربستان هم سخت گیر تر هستند و چه بسا مجازات رانندگی زنان از نظر آنان مرگ باشد.

...

این هم روز جهانی صلح!!!!

2011-09-21T09:58:00.009+04:30

امروز روز جهانی صلح است. روزی که نماد آن کبوتری سفید است با بال های گشوده و زیتون بر نوک که دنیا را به صلح فرا می خواند.
امروز در حالی قرار است از روز جهانی صلح تجلیل شود که دیروز رئیس شورای عالی صلح توسط یک انتحاری که مثلاً آمده بود تا به جریان مذاکره و مصالحه بپیوندد کشته شد.
برهان الدین ربانی در حالی کشته شد که هنوز کرزی از برادرانش حمایت می کند و هنوز مصرانه می خواهد تا آنها دست او را که برای صلح دراز شده پس نزنند.
این برادران،ناراضی تر از آن هستند که بخواهند به صلح و موضوعاتی از این دست اهمیت بدهند. آنها فقط انتحار را دوست دارند، انفجار،کشتار،قتل. به هیچ کس هم رحم نخواهند کرد،چه به رئیس،چه به سرباز و چه به کودکی که بازیچه در دست در خیابان می دود.
اما با کشته شدن برهان الدین ربانی یک چیز دیگر هم در ذهنم وول می خورد. انتحار دیروز می تواند در راستای سلسله انتحارها و انفجارهای زنجیره ای حذف فیزیکی نفرات غیر پشتون باشد و هشداری باشد برای دیگر کسان.ظاهراً این سلسله سر دراز دارد.

عکس هایی را هم ازنقاشی بچه ها می گذارم که به مناسبت روز جهانی صلح بر دیوار یوناما کشیده اند:

...

پیشواز روز صلح جان کودکی را گرفت...

2011-09-20T14:22:00.003+04:30

دیروز حوالی ظهر فاطمه به من گفت که بچه های مکتبی را آورده اند تا به پیشواز روز صلح دیوارهای یوناما را نقاشی کنند. گفتم ایده جالبی است و منتظر بودم بروم دیوارهای نقاشی شده را ببینم.
حوالی دو بعد از ظهر همان روز فاطمه برایم مسیج کرد که یک نفر از بچه هایی که آمده بود نقاشی بکشد تصادف کرده و حالش بسیار خراب است. (فاطمه در بنیاد آقاخان کار می کند و دفتر آقاخان نزدیک محل حادثه است.)
و بعد از ظهر حوالی ساعت 5 و نیم عصر تابوتی را دیدیم بر دوش مردانی در منطقه سرآسیاب بامیان که فکر می کنم درون تابوت همان کودک بود. و بعد نقاشی ها را دیدم.
از دیروز عصر تا وقتی که به خواب رفتم دائم کودکی را می دیدم که به مکتب رفته و حالا جنازه اش تحویل خانواده اش داده شده است. اندوه عجیبی سرتا پایم را گرفته بود و تصور این کودک مرا رها نمی کرد.
امروز رفتم و چند عکس از دیوار نقاشی شده یوناما گرفتم و از یکی از گاردهای یوناما درباره چند و چون ماجرای دیروز پرسیدم.
گفت بچه ای حدوداً ده ساله بود که داشت نقاشی ها را نگاه می کرد. موتر به او زد و او همان جا تمام کرد. باز همان اندوه!اندوه!اندوه!

عکس ها را بعداً می گذارم.
...

جشنواره راه ابریشم (3)

2011-09-19T14:32:00.005+04:30

امسال سومین جشنواره راه ابریشم در حالی برگزار شد که همه از اوضاع امنیتی مسیر کابل-بامیان شکایت دارند و هوای بامیان هم رو به سردی گذاشته است. اما هیچ کدام از این دو عامل مانع از شورو اشتیاق مردم برای شرکت در این جشنواره نشده بود.

مردم علاقه مند به موسیقی با شنیدن نام صفدر توکلی و حمید سخی زاده و علی دریاب از نقاط دور و نزدیک بامیان خود را به استادیوم شهید مزاری رسانیده بودند تا از سه شب دمبوره و آواز لذت ببرند.
امسال هم چون دو سال گذشته،بامیان سه شب میزبان نام آوران موسیقی هزارگی و نوای دمبوره شان بود.
شب اول پنجشنبه 25 سنبله،نیم برنامه به سخنرانی افتتاحیه گذشت که هوای نسبتاً سرد و سخنرانی های متعدد و خراب شدن سیستم صدا من و بسیاری دیگر را از جا بلند کرد و نتوانست به دیدن ادامه برنامه تشویق کند.
روز دوم در بند امیر برنامه بازی های محلی برگزار شد که جالب و هیجان انگیز بود اما باز هم به دلیل سردی هوا جمعیت تماشاچی به نسبت سال گذشته بسیار کم بود.
شب دوم هم که بنا به گفته محمد ظاهر نظری شب موسیقی بود و جماعت علاقه مند به آرزوی شان رسیدند و صفدر توکلی و سخی زاده و علی دریاب و دیگران خواندند و خواندند.
روز شنبه هم مسابقه بزکشی در حوض شاه یکاولنگ برگزار شد که من نرفتم.
شب آخر که ابتدایش بسیار خسته کننده بود و دائم تقدیرنامه و تشکر و سپاس رد و بدل شد اما کم کم برنامه اوج گرفت و خوانندگان به وعده هایشان عمل کردند و تا 11 شب دمبوره زدند و خواندند. (جای کسانی که نبودند خالی ! واقعا خوش گذشت!)
و مثل هر سال نمایشگاه صنایع دستی هم برقرار بود و مردم می دیدند و می خریدند و می خوردند. بولانی پزی و چیپس پزی به صورت تولید به مصرف و بساط چای و جگر هم فراهم بود.
ورود در روز آخر به صورت بلیطی شده بود که هر بلیط 10 روپیه فروخته می شد که به نظر من ایده بدی نبود اما مانع ورود علاقه مندانی میشد که 10 روپیه خرج یک وعده نان شان است.

بازی های محلی در بند امیر

صفدر توکلی،حمید سخی زاده و علی دریاب در صدر گروه

...

خوش آمدگویی

2011-08-09T12:13:00.004+04:30

امروز در جلسه ای که یوناما برای نشست و گفتگوی اعضای جامعه مدنی بامیان با مارتین کوپلر معاون نماینده خاص سرمنشی ملل متحد در افغانستان ترتیب داده بود از موضوعات و مشکلات بسیار سخن گفته شد اما خوش آمد گویی ای که بابه محسنی با ظرافت و نکته سنجی همیشگی اش بر زبان آورد هم ما را خنداند و هم اوج فاجعه را برجسته کرد:

« به بامیانِ بدون برق ، بدون سرک و بدون میدان هوایی برای دیدن مردم درجه سه خوش آمدید!»

...

اینجا افغانستان است...

2011-07-23T09:57:00.002+04:30

بعد از سالها واژه ها آمدند (چیزی شبیه شعرشاید)

روزها طولانی تر از فکر های من اند
اخبار ساعت شش
انفجار
اخبار ساعت هفت
انفج...
انتحار
اخبار ساعت هشت
انفج...انتح...
در میان اوراد
جوی خون
جایی خوانده بودم : یهشت وجود ندارد
...

یادی از جواد ضحاک

2011-07-03T10:00:00.002+04:30

دو روز پیش با دوستی گپ می زدم. او مطلب جالبی را قصه کرد:

« در خانه بودیم و تازه جواد ضحاک شهید شده بود. تمام گفتگوها درباره این مساله و مسائل مربوط به آن بود. دختر 4 ساله ام نشسته بود و با خودش چرت می زد. کمی بعد سرش را بلند کرد و گفت : «دلیل مه که جواد ده وقتی که دستگیر شوده خواو رفته بوده اگه بیدار بود پگ شی ره موکوشت!»

...

هوای پادشاه گردشی؟؟!!

2011-06-27T08:48:00.003+04:30

دیروز در وبلاگ سرور جوادی مطلبی را خواندم با عنوان هوای پادشاه گردشی که با توجه به هوای این روزهای کابل و اوضاع جاری در کشور و پیوند آن با افسانه هایی که در کودکی شنیده است سقوط این حکومت را دور نمی بیند.
این روزها هوا در بامیان هم به گونه ای دیگر است. دیگر از آن طراوت و پاکی هوا در بامیان خبری نیست.کوه ها دیده نمی شوند و همه چیز غبار گرفته و تار است. به هر چیز که کمی دور تر است نگاه می کنی مبهم و تاریک به نظر می رسد.خاک باد است و همه چیز غبار آلود به نظر می آید.
یادم نمی آید که بامیان این گونه هوا هم داشته باشد. این روزهایش بسیار تر و تازه بودند و سرشار از هوای پاک. حالا چه شده است که هر طرف نگاه میکنی یک لایه خاک بر همه چیز نشسته است و از آن آفتاب روشن و صریح خبری نیست؟؟!

اگر پادشاه گردشی است یا هر چیز دیگر فقط امیدوارم از کرزی به ملا عمر گردش نکند.
خدایا خیر!

...

کابل رفتن هم به رویاها پیوست!!!!

2011-06-26T11:15:00.003+04:30

از آنجایی که مردم بامیان برای رفتن به کابل دو راه بیشتر ندارند یا باید از دره غوربند بگذرند یا از میدان شهر وردک.
و همان طور که می دانیم این روزها مسیر غوربند توسط برادران محترم جلالتمآب کرزی به روی مردم بسته شده و عبور و مروراز آنجا غیر ممکن است.
فقط یک راه مانده است و آن هم از میدان شهر ولایت وردک می گذرد که متاسفانه این روزها در آن مسیر هم شاهد وقایع ناگواری هستیم.
هفته گذشته یک موتر لین کابل بامیان با یک ماین کنار جاده برخورد کرد و تمام مسافران موتر زخمی شدند که در نهایت یک دختر 13 ساله از میان زخمی ها از بین رفت.
حالا هر روز (راست و دروغ) می شنویم که یک موتر دیگر هم بر روی ماین رفت. فلانی زخمی شد. فلانی کشته شد.
برادران (راضی یا ناراضی) کرزی حلقه محاصره را تنگ تر کرده اند و حالا کم کم کابل رفتن برای مردم بامیان می رود که به رویاها بپیوندد.
کسانی می گفتند که قرار است پروازهای کام ایر به بامیان بیاید و حالاکه راه زمین را بر ما بسته اند شاید از طریق هوا بشود رفت که آن هم بنا به گفته بعضی منابع کنسل شده است و دیگر خبری از کام ایر هم نخواهد بود.
...

چتر زیر سنگینی اندوه شکست!

2011-06-07T15:00:00.002+04:30

امروز صبح ساعت یازده مثل همیشه تلویزیون روشن بود و اخبار طلوع را می دیدم. خبر دوم خبری بود مربوط به پیدا شدن چهار جنازه در ولسوالی سیاه گرد پروان و اینکه طبق اخبار تایید نشده ممکن است یکی از آنها جواد ضحاک باشد اما هنوز تایید نشده بود.

ناگهان دلم یک جوری شد. احساس ضعف می کردم و در دلم خدا خدا می کردم که هیچ وقت این خبر تایید نشود اما با کمال تاسف و تالم ساعاتی پیش این خبر تایید شد و مردم را در غم بزرگ از دست دادن یکی از شیرمردان روزگار فرو برد.

روحش شاد!

...

باز هم اینترنت در بامیان

2011-05-25T09:49:00.004+04:30

...
دو سال قبل بی بی سی آمد و مستند یا گزارشی درباره اینترنت و وبلاگ در بامیان ساخت و رفت.
حالا دوستان دیگری آمدند و باز هم وبلاگ و وبلاگ نویسان بامیان را زیر ذره بین گرفته اند.
وبلاگ نویسان در بامیان زیاد هستند و خبرهای این ولایت دور و از یاد رفته را به همه جای دنیا می پراکنند و حالا بامیان علاوه بر بودا و بند امیر وبلاگ نویسان بنام هم دارد.
چرا وبلاگ نویسی در این جای کوچک و بدون برق و اینترنت به طور وسیع اینقدر رشد کرده است؟
سئوالی است که دوستان فیلمساز از ما می پرسند.

...

بدترین جا برای زن بودن

2011-05-15T10:47:00.003+04:30

ما اینجا هستیم. بدترین جا برای زن بودن! بدترین جا برای آدم بودن! بدترین جا برای برای بودن! بدترین جا برای ...

طبق یک پژوهش که به تازگی توسط سازمان حمایت از کودکان نشر شده است افغانستان با 45 سال امید به زندگی (پایین ترین امید به زندگی در جهان) و 5 سال تحصیل برای هر زن بدترین جا برای زندگی زنان اعلام شده است. البته این آمار به طور میانگین ارائه شده است و من فکر میکنم اوضاع خیلی بدتر از آن چیزی است که در این تحقیق آمده است.
افغانستان در پایین ترین رده و استرالیا در بالاترین رده قرار دارد و نکته جالب و حتی خنده دار این است که مشارکت سیاسی زنان یا همان درصد کرسی های اشغال شده در پارلمان توسط زنان در افغانستان و استرالیا برایر است که 28 درصد می باشد.
این 28 درصد با آن 28 درصد قابل مقایسه است؟؟؟؟

برای دیدن اصل گزارش می توانید به لینک زیر مراجعه کنید:
http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2011/05/110513_l78_afghan_mothers.shtml

...

محو خشونت علیه زنان؟؟؟؟؟

2011-05-14T09:07:00.005+04:30

من در یک دفتر حقوقی کار می کنم و به تازگی رئیس دفتر ما تبدیل شده است. رئیس جدید جوانی است خرد سن و از قوم پشتون.
امروز درباره مسأله ای صحبت به قانون محو خشونت علیه زنان کشید و من با او درباره این قانون صحبت کردم. در کمال تعجب دیدم که رئیس ما می گوید این قانون برای افغانستان قانون مناسبی نیست. مرد حق دارد زنش را از رفتن به خانه اقارب دور منع کند شاید خوشش نیاید زنش به خانه بچه کاکایش برود و... در حالیکه انتظار شنیدن چنین چیزی را از او نداشتم گفتم پس خانم شما هم حق دارد به شما بگوید خانه دختر مامایت نرو چون من از او خوشم نمی آید اما او گفت نه خانمم حق ندارد چنین چیزی بگوید. او استدلال می کرد و من هم چنان مخالف بودم و دلایل خودم را می گفتم تا اینکه او در نهایت صحبت را به اینجا رساند که اگر به جز خداوند سجده بر دیگری جایز بود زنان باید در برابر شوهرانشان سجده می کردند !!!!!!؟؟؟؟؟

...

نوروز در بامیان

2011-03-23T10:07:00.012+04:30

سال 1389 به پایان رسید و روز از نو ، روزی از نو!

و نوروزی دیگر !
امسال هم ، چون سالهای دیگر روز اول نوروز با بالا شدن جَنده ( یا توغ به معنای درفش و عَلَم ) در زیارتگاه ها آغاز گردید.
زنان و مردان با شور و شوق فراوان و دست های حناکرده و لباس های رنگارنگ به میر هاشم و میر سید علی یخسوز ( دو زیارتگاه مشهورمرکزبامیان ) رفته و بعد از شنیدن سخنرانی ها با بالا شدن جنده ، نو شدن سال را جشن گرفتند.
بعد از ظهر نوروز هم برنامه اکوتوریزم بامیان سومین جشنواره نوروزی خود را بر پا کرده بود که همچون سالهای گذشته با استقبال شدید مردم روبرو شد.
برنامه اکوتوریزم نمایشگاه صنایع دستی و خوراکی را هم در کاروانسرایی رو بروی بودای بزرگ برپا کرده بود که آنجا هم مملو از بازدید کنندگان داخلی و خارجی بود.
شب قبل از نوروز این نمایشگاه با حضور جمعی از رؤسای دولتی و ژورنالیستان و باشندگان بامیان افتتاح شد که در آغاز با نور افکنی بر بودای بزرگ توسط پی آر تی بامیان (نیوزیلندی ها) همراه گردید.
تنوع نمایشگاه امسال بیش از سالهای گذشته بود اما برنامه های جشنواره به خوبی سالهای گذشته نبود (البته به نظر من ) .

صلصال نورانی

حضور پر رنگ مردم در جشنواره نوروزی

نمایشگاه صنایع دستی

...

راه پیمایی روز جهانی زن

2011-03-08T13:53:00.015+03:30

امروز سه شنبه هشت مارچ 2011 عده ای از زنان بامیان با برپایی راهپیمایی نمادین از روز جهانی زن تجلیل به عمل آوردند و همبستگی خود با دیگر زنان را در سایر شهرها و کشورها اعلام نمودند.

این زنان که از اقشار مختلف جامعه بودند با در دست داشتن پلاکاردها و شعارهایی چون (زن باسواد،جامعه باسواد) (عدالت اجتماعی تساوی حقوق زن ومرد) (بیایید فرهنگ عطوفت با زنان را جانشین خشونت سازیم) و ... از چوک بابه مزاری تا هتل نوربند قلا را راه پیمایی کردند.

زنان حاضر در راه پیمایی بعد از رسیدن به نوربند قلا در محفلی که به همت ریاست امورزنان بامیان و با همکاری مالی UNDP برگزار شده بود شرکت کردند. تعدادی از زنان هم به علت نداشتن دعوتنامه نتوانستند در محفل شرکت کنند.

این هم مردان تماشاچی

و یک زن تماشاچی

...

مزاری؛عدالت و حق خواهی

2011-03-06T07:37:00.008+03:30

دیروز شنبه 14 حوت 1389 سمینار یک روزه «مزاری؛عدالت و حق خواهی» به ابتکار جمعی از فرهنگیان بامیان برگزار گردید.

در این سمینار کوشش بر آن شد تا اندیشه ها و نظریات رهبر شهید،استاد مزاری بازخوانی و تحلیل گردد که این امر با سخنرانی محمد صادق علی یار،علی امیری،سرور جوادی و باز محمد فروغ محقق شد.

علاوه بر سخنرانی که روال معمول تمام سمینارها است،خواندن سرود توسط گروه سرود آشیانه سمر،دکلمه شعر توسط ابراهیم تولا و نوای دمبوره ناصر سروش بر زیبایی و تنوع محفل افزوده بود.

پس از خواندن قطعنامه،شرکت کنندگان از محل برگزاری سمینار تا چوک بابه مزاری پیاده رفتند و با نثار حلقه گل، نام و یاد شهید مزاری و دیگرشهدا را پاس داشتند.

عکس ها از مهدی مهرآئین

...

برشی از زندگی

2011-02-07T10:31:00.004+03:30

خارجی - روز - بازار بامیان

یک روز سرد زمستانی . برف در حال باریدن است. مردی میانه سال و لاغر اندام بوجی بر پشت به طرف خانه خود می رود.

پس از چند روز تحمل سرما ، مرد با تمام آنچه در جیب خود داشت یک بوجی زغال می خرد ، بوجی را بر پشت خود می گذارد و راه طولانی بازار تا خانه را با پای پیاده اما با اشتیاق طی میکند.

...

2011-02-02T07:25:00.006+03:30

چند وقت پیش از بامیان به طرف کابل می رفتیم. درمنطقه باغ افغان در ولسولی شینواری ولایت پروان پولیس موتر ها را متوقف می کرد. موتر ما هم ایستاد. بعد از پرس و جو فهمیدیم که ماینی در جاده کار گذاشته اند که ما باید تا خنثی شدن یا انفجار ماین همان جا بماندیم. یک رنجر پولیس در نزدیکی ماین ایستاده بود و از پولیس دیگری خبری نبود. موترهای زیادی قبل از ما آمده بودند و موترهای زیادی هم بعد از ما آمدند و همه توقف کرده بودند. گفتند باید نیروهای آمریکایی از بگرام بیاید تا ماین را خنثی کند. ما هم نشستیم و حساب کردیم تا آمریکایی ها با آن کش و فش همیشگی شان از بگرام به اینجا برسند شب شده و ما شب همین جا هستیم.

سرنشینان موتر ها همه بیرون آمده بودند و این طرف و آن طرف می گشتند. آفتاب کمرنگی روی زمین پخش بود اما هوا سرد بود. بعد از گذشت یکی دو ساعت سه رنجر پولیس دیگر هم آمدند و ظاهرا یک موتر ماین پاکی هم آمده بود. بعد از مدتی مشورت آنها تصمیم گرفتند که ماین را منفجر کنند. ظاهراً از امریکایی ها خبری نبود. موتر ها را از منطقه ماین گذاری شده دور کردند.

مهدی و یاشار در بیرون از موتر در هوای آزاد چکر می زدند و من داخل موتر با موبایلم موسیقی گوش می کردم که ماین انفجار داده شد.

بعد از انفجار ماین بعد از سه و نیم ساعت توقف به موترها اجازه عبور داده شد. پولیس سعی داشت به عبور موترها نظم بدهد چون در آن طرف هم موترهای زیادی منتظر بودند تا به این طرف بیایند.

ده دقیقه از حرکت ما از منطقه ماین گذاری شده گذشته بود که آمریکایی ها را دیدیم که به آن طرف می رفتند تا ماین گزارش داده شده را خنثی کنند.

این ماجرا سئوالاتی را در ذهن من بوجود آورد: چه کسی آن ماین را گذاشته و چه وقت گذاشته که حدود ساعت 10 صبح موترها را توقف داده اند؟آن ماین حتما در روز روشن گذاشته شده بوده است. چه کسی و چگونه حضور ماین را متوجه شده است که به نیروهای امنیتی و پولیس خبر داده است؟

سئوال مهم: چگونه در 2014 که آغاز خروج نیروهای خارجی اعلام شده است می شود تامین امنیت و همه چیز دیگر را از نیروهای داخلی انتظار داشت؟؟!

قبل از انفجار ماین

بعد از انفجار ماین

یاشار و نقاشی

2011-01-04T14:23:00.008+03:30

پسرم یاشار علاقه عجیبی به نقاشی کشیدن دارد. دائم قلم و خودکار در دستش است و می خواهد که نقاشی بکشد. در دفتر سفید ، روی کتاب یا هر چه که در دسترسش باشد. خوشبختانه هنور روی دیوار چندان هنرنمایی نکرده است .
او علاوه بر اینکه خودش نقاشی کشیدن را دوست دارد ما را هم وادار به نقاشی می کند.

پای پیاده با دستبند

2010-12-27T13:46:00.004+03:30

زمستان پارسال از شهر جدید بامیان به طرف خانه می آمدم که چند نفری را دیدم از رو به رو می آیند. دو مرد که دست هایشان به یکدیگر دستبند زده شده بود پیشاپیش و دو عسگر هم به دنبال آنها. اول خوب متوجه نشدم اما بعد فهمیدم آن دو نفر دو متهم بودند که با پای پیاده آن هم چپلک به پای از محبس تا محکمه را می روند و باز بعد از جلسه محکمه ، پس به محبس بر می گردند .
در ملأ عام دستبند به دست از پیش چشم ده ها نفر می گذرند و برای هیچ کس مهم نیست که اینها متهم هستند یعنی هنوز جرم شان ثابت نشده و ممکن است بی گناه باشند.
و این ماجرا تا به حال ادامه دارد.
گور پدر کرامت انسانی !
...

؟؟؟

2010-10-12T09:11:00.004+03:30

امروز صبح برای تمدید پاسپورتم به قوماندانی امنیه بامیان، مدیریت پاسپورت رفتم. در همان ابتدا گفتند که مدیر پاسپورت نیست و به کابل رفته است. گفتم اگر او نباشد نمی شود؟ گفتند نه . گفتم چه وقت می آید ؟ گفتند تازه امروز رفته و تا دو الی سه هفته دیگر بر نمی گردد. گفتم خوب این که نمی شود .باید معاونی، جایگزینی، چیزی داشته باشد تا کار مردم را راه بیندازد. گفتند دولت برای مدیریت پاسپورت فقط یک نفر را مکلف کرده و کس دیگر نمی تواند وظیفه او را انجام دهد.
به نظر شما اگر یک نفر به صورت عاجل پاسپورت کار داشته باشد یا بخواهد پاسپورتش را تمدید کند باید چه کارکند؟
...

کمپاین انتخابات و قسم امام زمان

2010-08-16T08:47:00.006+04:30

یکی از کاندیداهای محترمه ولایت بامیان در ولسی جرگه از شگرد جالبی برای بدست آوردن رأی استفاده می کند. این کاندید محترمه به نقاط مختلف ولایت سفر می کند ، زنها را جمع می کند و پس از صحبت های ابتدائی و میانی و نهائی آنها را به امام زمان قسم می دهد که به او رأی بدهند. از آنجائی که مردم ما هنوز همه چیزشان دین و ایمان و امام شان است سخت ،به قسم خود پایبند هستند .
کاندیدای محترمه بعدی که به همان نقاط مختلف می رود بعد از گفتگو با خانم های منطقه از آنها می خواهد که در انتخابات به او رأی بدهند اما با این جواب روبرو می شود: بخشش باشد! فلانی ما را به امام زمان قسم داده که به او رأی بدهیم. باشد ان شالله دفعه بعد به شما رأی می دهیم!!!!
...

جواز اسلام

2010-07-20T10:20:00.006+04:30

در جمعی از دوستان نشسته بودیم.چای بود و گپ بود و از هر در سخن زدن. دوستی گفت راستی شنیدید فلانی (نفر یکی از چهره های مطرح در سطح کشور بود) رفته بالای زنش زن گرفته ؟ تقریبا هم همه می دانستند به جز من . و بعد هر کس فحشی نثار طرف کرد که چرا این آدمها این طوری هستند. تا به جایی می رسند. زن دوم و زن سوم و ... که ناگهان از میان جمع دوستی دارای فوق لیسانس علوم سیاسی و کمی نفوذ اجتماعی بلند شد و گفت چه اشکال دارد . حق اش است. اسلام تا چهار تا را اجازه داده .این خانم این را گفت و دهان ما از تعجب باز ماند. دیگران شروع کردند به تبصره و ماده و فقره که زن بر علیه زن گپ می زند و ...
...

زن در سرزمین من ...

2010-07-06T13:55:00.004+04:30

امروز در بازار زنی را دیدم که فکر می کرد من آدم مهمی هستم یا احتمالا در جایی مهم کار می کنم و می توانم گره از کار فروبسته اش بگشایم.

زن قصه کرد:

ده سال است که شوهرم فوت کرده و 5 فرزند برای من گذاشته است. شوهرم از زن قبلی اش هم 4 اولاد دیگر داشته که خانه شان آباد شده و هر کدام سر زندگی خود رفته اند.

حالا بعد از 10 سال بچه اندرم آمده و به تهمت می زند که من شوهر کرده ام و باید 5 خواهر و برادرش را به او بدهم تا او از آنها نگهداری کند و من از آنها جدا شوم.

بچه اندر نامادری اش را زده ، دستش را شکسته و به او تهمت های ناروای دیگر هم زده است.

زن در حالی که دست شکسته اش را زیر چادر خود پنهان کرده بود می گفت که آیا می توانم کاری برایش انجام دهم یا نه؟ گفت که قوماندانی رفته و آنها فیصله کرده اند که بچه اندر برایش یک چادر و یک جوره لباس بخرد مسئله حل می شود. اما زن می گفت من چادر و لباس را چه کنم.

به حقوق بشر رفته و آنها قول داده اند به او کمک کنند.

البته زن به نکته دیگری هم اشاره کرد که قابل تأمل به نظر می رسد. او می گفت بچه اندر، تمامی مردم قریه را با خود همسو کرده و آنها همه به نفع او (بچه اندر) شهادت می دهند .

...

یک سئوال و یک جواب

2010-07-04T10:47:00.004+04:30

چند وقت پیش یک خانم محقق از یکی از کشورهای خارجی به بامیان آمده بود . او برای تحقیق خود به سراغ زن ها رفته بود و سعی کرده بود با زنهای متفاوتی گفتگو کند. زن بیسواد و خانه دار ، زن تحصیل کرده و خانه دار ، زن باسواد و شاغل ، زن بیسواد و شاغل.
این خانم محقق سئوالات زیادی را از زن های مورد مصاحبه پرسیده بود و جواب های زیادی گرفته بود. اما یک سئوال از تمام زن ها یک جواب مشابه دریافت کرده بود.
خانم محقق پرسیده بود که به نظر شما اسلام برای زن ها چه امتیازاتی دارد ؟
و تمام زن ها ، باسواد و بی سواد ، خانه دار و شاغل همه با هم گفته بودند هیچی!!!!؟؟؟
...

جرگه صلح (4)

2010-06-22T10:45:00.003+04:30

جرگه دو روز را به خاطر معارفه و آشنائی برگزار کرده بود و روز چهار شنبه 12 جوزا با افتتاحیه رسمی کار خود را شروع می کرد.
صبح روز چهارشنبه همه به طرف خیمه لویه جرگه رفتند و پس از آنکه تقریبا همه بر جای خود نشستند با آمدن حامد کرزی جلسه رسماً آغاز شد.
در ابتدا قرائت قرآن و نواختن سرود ملی و بعد حامد کرزی برای صحبت پشت تریبون رفت . کرزی مشغول گپ زدن بود که من احساس کردم چیزی سوت کشان از بالای سرم گذشت و پس از لحظاتی صدای برخورد به زمین. چیزی شبیه به انفجار هم شنیدم. همه برای لحظاتی ساکت شدند. اما کرزی همچنان به صحبت های خود ادامه می داد. انفجار بعدی کمی افراد داخل خیمه را دچار تشویش کرد. دو سه تا از دوستان که کودکان خود را در کودکستان داخل پلی تخنیک مانده بودند با شتاب به سمت کودکستان رفتند تا اگر احتمالاً اتفاق خاصی افتاد همراه با اطفال خود باشند. صحبت های جناب کرزی خلاص شد. صبغت الله مجددی به جایگاه خواسته شد تا حکم انتصاب رئیس ، معاون و منشی جرگه را بخواند . هنوز صحبت های او به اتمام نرسیده بود که راکت بعدی در چند قدمی ما بر زمین نشست و با صدای مهیبی خیمه را لرزاند. همزمان با صدای راکت صدای فیر ازچند متری ما به گوش میرسید. همه ترسیده بودند . مخصوصا کسانی چون ما که همیشه در صلح و امنیت زندگی کرده بودیم. برای لحظاتی حس تمام کسانی که را همیشه زیر راکت باران و صدای فیر زندگی می کنند را درک کردم. وحشتناک بود. چند نفری خیمه را ترک کردند اما دیگران با سماجت تمام بر چوکی های خود نشسته بودند و به صحبت های مجددی گوش می کردند. مجددی نام رئیس، معاون، منشی و نایب منشی را خواند و برای لحظاتی وقفه اعلام شد.
رئیس انتصابی برهان الدین ربانی و معاون یک نفر از قوم پشتون و منشی از هزاره ها و نایب منشی از قوم ازبک انتصاب شده بود. علت هم مشخص بود . با انتخاب ربانی ، کرزی خواسته بود به تاجیک ها باج بدهد و از کسانی چون عبدالله عبدالله دلجویی شود. بعد از تاجیک ها مسلما نوبت پشتون ها بود. و قوم سوم هم بنا به تقسیم بندی قومی در افغانستان هزاره ها و بعد از آن ازبک ها می باشد.
اما این انتصاب دل پشتونها را کمی خون کرد چون آنها همیشه خود را قوم اول افغانستان می دانند و ریاست جرگه را حق مسلم خود می دانستند . چند نفری هم در آن شرایط خاص شروع به سر و صدا و غالمغال کردند که ما این انتصاب را قبول نداریم و انتخاب میخواهیم و ... اما صدای شان به جایی نرسید.
وقفه که اعلام شد همه به سمت در خروجی خیمه رفتند و می خواستند که زودتر خارج شوند. ما هم بالاخره از خیمه خارج شده و به سمتی رفتیم. شرایط عجیب و غریبی بود. همه می گفتند چند انتحاری وارد محوطه پلی تخنیک شده اند. ما هر لحظه انتظار راکت دیگری را می کشیدیم و منتظر بودیم که بعدی کی بر زمین خواهد نشست و کجا انفجار خواهد کرد. آیا لحظه ای بعد هستیم؟ به خانم ها گفته شد که به داخل اتاق ها در لیلیه بروند و خارج نشوند اما ما نرفتیم. من و چند دوست دیگر بنا به استدلالی که داشتیم همان جا کنار خیمه لویه جرگه ماندیم. دوستان زیادی را دیدیم. همه از هم می پرسیدند خوب چه خبر؟ و سعی می کردیم با شوخی و خنده کمی از استرس خود را کم کنیم.
جند عکس هم همراه هم گرفتیم و نامش را هم ماندیم عکس های لحظات استرس.
کمی از وقفه که گذشت کم کم به این نتیجه رسیدیم که شاید راکت دیگری در کار نباشد و اندکی خیال مان راحت شد. صدای فیر هم کمتر شده بود و خانم ها کم کم از اتاق ها به سمت خیمه آمدند. هر چه می گذشت آرام تر می شدیم. بعد از وقفه ای یک ساعته همراه با ترس و لرز، به داخل خیمه لویه جرگه رفتیم . رئیس جرگه آقای ربانی آمد. گپ زد و برنامه افتتاحیه همین جا به اتمام رسید.
در هنگام راکت باران و بعد از آن دوستان زیادی زنگ زدند و با عباراتی نظیر هنوز زنده ای ؟ آنجا چه خبر است؟ چطوری؟ و ... جویای احولات اینجانب شدند . یکی از آن دوستانی که زنگ زده بود حال من را بپرسد گفت تو رفتی آنجا تا باز با کسانی صلح کنی که تو را فقط زیر چادری می خواهند و حقی برایت قائل نیستند. چرا؟ در جواب گفتم اگر من و امثال من نمی آمدیم برای کسی اهمیتی نداشت. فقط جای ما خالی بود و کسی هم نمی پرسید چرا. اگر باشیم اقلا می توانیم حضور خود را ثابت کنیم و حرف بزنیم.

...

پ.ن: علت تأخیر در پست ها : نداشتن اینترنت (بخشش باشد)

جرگه صلح (3)

2010-06-14T10:54:00.004+04:30

با آنکه عده زیادی از هر طرف داد وحدت ملی می زنند و به نام ما و به کام خود کار می کنند اما آنچه در جرگه صلح دیده می شد هیچ نشانی از این شعار سمبولیک نداشت. از بین 1600 نفر شرکت کننده بیش از 1000 نفر آن را افراد یک قوم خاص تشکیل می داد و کمتر از 500 نفر از اقوام درجه دو و درجه سه و ...
با آنکه در قانون اساسی دو زبان دری و پشتو به عنوان زبان رسمی شناخته می شود اما در بیشتر کمیته ها زبان غالب پشتو بود علت هم واضح است چون 80 درصد بیشتر کمیته ها پشتو زبان بودند و عجیب تعصبی روی زبان خود داشتند.
از آنجایی که در شرایط انتخاب رئیس کمیته و منشی کمیته شرط اصلی بلد بودن هر دوزبان دری و پشتو قرار داده شده بود از بین 28 کمیته رئیس 25 کمیته از پشتو زبانان و 3 کمیته از دری زبانان بود.
حال، تو خود حدیث مفصل بخوان ...

جرگه صلح (2)

2010-06-09T15:01:00.007+04:30

1600 نفری که برای جرگه آمده بودند به نمایندگی از ولایات و مناطق و اقشار مختلف ملت افغانستان آمده بودند. کسانی هم جرگه را تحریم کرده و نیامده بودند اما با زرنگی ای که تقریبا جزئی از سیاست شان است نماینده های خود را فرستاده بودند .
نماینده های مختلف از تیپ های مختلف جامعه. دو خانم از مهاجران پاکستان هم اتاق من بودند . یکی از آن دو خانم سر معلم مکتبی در اسلام آباد بود و دیگری معلمی ساده. طفلک معلم ساده فقط برای اینکه سر معلم تنها نباشد همراهش آمده بود .
در کمال تاسف باید مطلبی را اعتراف کنم. بیشتر خانم ها و آقابانی که از مناطق مرکزی آمده بودند در یک حالت انفعال به سر می بردند.بدون ایده خاص. بدون کدام گپ متفاوت. در تمام مدت جرگه تنها چیزی که از اینها مشاهده می شد فقط همان گروه و گروه بازی بود و لاغیر.

...

جرگه صلح و باقی ماجرا...

2010-06-08T14:59:00.003+04:30

یکی از شرکت کنندگان جرگه نمایشی و سمبولیک صلح بودم. بیش از آنکه متن جرگه برایم مهم باشد حواشی را تعقیب می کردم. می خواهم در دیدن این حواشی شما را هم شریک سازم.
روز اول:
بعد از ثبت نام و کش وفش های آن برای غذاخوردن به غذاخوری دانشگاه پولی تخنیک کابل رفتیم. خانم های زیادی از ولایات دور و نردیک افغانستان آمده بودند. دور میزی همراه با چند خانم که هیچ نمی شناختم نشستیم.
هنگام غذاخوردن متوجه خانمی تقریبا 50 ساله شدم که طفلی در بغل داشت. بعد از پرس و جو فهمیدم این خانم به عنوان کارگر در این چند روز جرگه به پولی تحتیک آمده است . فرزند ندارد و حدود سه ماه پیش برای فرزند خونادگی به یکی ار شفاخانه های کابل درخواست داده است. بعد از سه ماه از قضای روزگار خانمی که قبلا 7 دختر داشته دختر هشتمی خود را در همان شفاخانه به دنیا می آورد . بعد از تولد دختر ، مادر می گوید من نمی توانم خرج هشت دختر را بدهم. اختیار دختر با خود شما. از شفاخانه با این خانم که آن روز کنار ما سر میز نشسته بود تماس می گیرند و دختر را به او میدهند ، 15000 افغانی می گیرند و خدانگهدار.
حالا این خانم با این دختر ده روزه در بغل درکنار ما نشسته بود و بسیار خوشحال بود. او مادر فرشته شده بود و برای ساختن آینده او تمام تلاش خود را به کار می گرفت.
سر میز خانمی دیگر نشسته یود که او هم برای کار به جرگه آمده بود. او معلم بود و از روزگار معلمان با ما قصه ها داشت. قصه خانمی را می کرد که شش هزار افغانی در ماه معاش داشت . سه هزار افغانی را به کرایه خانه می داد و با سه هزار دیگر زندگی خود و شش فرزند خود را می چرخاند. این خانم با اشاره به سفره رنگارنگ جرگه با صدای بلند گفت آقای کرزی این همه خرج برای چیست؟

...

2010-06-03T12:02:00.001+04:30

چوب بدستان بامیان ...

2010-05-23T10:16:00.008+04:30

هم اکنون مظاهره ای خشن در بامیان در حال جریان است.

عده زیادی از مردم خشمگین چوب و چماق در دست به سمت ولایت رفتند و پس از سنگ باران ولایت ، قطع نامه ای صادر کرده و خواستار استعفای خانم حبیبه سرابی والی بامیان شدند.

این مظاهره دیروز بعد از ظهر از مسجد رهبر شهید آغاز شده و منجر به تحصن در چوک های بازار و بایه مزاری گردید. تحصن کنندگان دیروز بعد از ظهر و دیشب را در خیمه هایی که برپا کرده بودند و در روی سرک گذراندند و مظاهره خود را امروزبه سمت ولایت ادامه دادند.

چند روز پیش کنفرانسی سه روزه با حضور 11 وزیر و 16 معین وزارت و چندین مقام دیگر دولتی در بامیان برگزار گردیده بود که تنها شرکت کننده از بامیان خانم سرابی والی بامیان بود . شورای ولایتی بامیان پس از اتمام این کنفرانس و آگاهی از برگزاری این کنفرانس در اعتراض به عدم اطلاع رسانی ولایت به شورای ولایتی و دیگران دست به مظاهره و در نهایت تحصن زدند و سرانجام خواستار استعفای والی شدند.

هم اکنون تمامی سرک قیر از انتهای بازار تا میدان هوایی یسته می باشد و هیچ موتر و موتر سیکل و فردی حق ندارد از راه هایی که توسط مردم و مظاهره چیان بسته شده عبور کند.

تمامی دکان های بازار بسته و بازاریان در میان مظاهره چیان هستند.

...

دیروز خانم سرابی به میان مردم رفته و آنها را به آرامش دعوت کرده و خواهان تعیین چند نماینده از بین آنان شده بود تا به گفتگو با وزیران بپردازند اما مردم این را قبول نکردند و گفتند وزیران باید به چوک بیایند و با همه مردم گپ بزنند اما به نظر من این خواسته آنها کمی احساساتی به نظر می رسد.

بهترین راه تعیین چند نماینده بود تا گپ های مردم را به گوش وزیران برسانند و گپ های وزیران را به مردم انتقال دهند اما متاسفانه صحبت از راه دیپلوماتیک و منطقی به نظر این مردم کمی سخت به نظر می رسد .

فریاد بامیان

2010-05-19T14:30:00.011+04:30

دیروز جمع کثیری از مردم بامیان در اعتراض به حملات وحشیانه گروههای مسلح کوچی نما به ولسوالی های بهسود و دایمیرداد ولایت میدان وردک اقدام به مظاهره ای مسالمت آمیز کردند.

این مردم با حمل پلاکاردها و سر دادن شعارهایی خواهان توجه و رسیدگی دولت و مجامع بین المللی به فجایع اخیر بهسود شدند.

نکته بسیار قابل توجه حضور بسیار بسیار کمرنگ خانم ها در مظاهره بود. حضور تنها یک خانم شرکت کننده در مظاهره بسیارناسف برانگیز بود. آیا این مساله برای خانم هایی که در بسیاری مجامع و محافل هستند چندان اهمیتی ندارد که شرکت در آن را وقت تلف کردن دانسته اند؟ یا کدام مصلحت اندیشی باعث شده تاخود را پنهان کرده و همراه با دیگران شعار بر علیه استبداد و ظلم را سر نداده اند ؟

...؟

عکس ها از مهدی مهرآئین

هر سال همین وقتها ...

2010-05-17T14:19:00.008+04:30

باز بهار آمد و همراه با بهار این فصل زیبا، تهاجم وحشیانه نیروهای مسلح کوچی نما به بهسود هم از سر گرفته شد. کم کم این تهاجم ها و حملات تبدیل به قسمتی از تقویم شده است و همگان چنان به آن نگاه می کنند که گویی باید باشد. اما چرا؟

آیا این حق آنها است که هر وقت دلشان بخواهد به کشت و کار مردم بهسود حمله کنند ، خانه های شان را آتش بزنند و جان شان را بگیرند و بعد آب از آب تکان نخورد .زمان بگذرد و سال بعد باز همین آش و همین کاسه. نکند آنها و دولت و تمامی مجامع بین المللی این را حق آبا و اجدادی این افراد کوچی نما می دانند که از کسی صدایی بر نمی خیزد.

به آنها سلاح داده می شود. امنیت شان تضمین است ، پس چرا آتش نزنند ؟ چرا غارت نکنند؟ چرا نکشند؟ مگر کسی از آنها پرسان میکند چرا؟ این زندگی مردان و زنان و کودکان بهسود است که تاراج می شود ، آتش می گیرد ، دود می شود.

از همه مسخره تر حرفهای سخنگوی وزارت داخله در این زمینه است که وقتی درباره مساله بهسود و کوچی ها از او می پرسند می گوید این یک مسآله سیاسی و قومی است و پلیس حق دخالت در آن را ندارد. این حرف یعنی هر پشتونی خواست هرچه هزاره و تاجیک و ازبک بکشد مساله قومی است و دولت نباید دخالت کند. تاجیک ها دیگر اقوام را بکشند مساله سیاسی است کسی گپ نزند. ... اما این یک فاجعه انسانی است نه قومی و نژادی!

...

فردا در اعتراض به حمله طالبان کوچی نما و بی توجهی دولت به این مساله در بامیان مظاهره ای برگزار خواهد شد. اما بعید می دانم این مظاهره ها و قطعنامه ها گوش کر و چشم کور دولتمردان را باز کند.

هر سال این برنامه تکرار می شود ، صدها خانه به آتش کشیده می شود، هزاران نفر بی سر پناه و آوراه می شوند ، ده ها نفر کشته می شوند اما کو گوش شنوا؟

این قصه، قصه یکی دو سال نیست. قصه سال ها و قرن ها استبداد و بیداد گری است که هنوز بر گرده ما سوارند و بعضی از دوستان روشنفکر دم از وحدت ملی می زنند.

(عکس ها از اینترنت)

اولین تجربه ...

2010-05-15T17:18:00.005+04:30

دیروز همراه خانواده آقای نظری به دره آهنگران رفته بودیم. هم کالا شویی و هم گردش و تفریح. جای زیبایی بود.
اولین بار بود آهنگران را می دیدم.رود خروشان و پرآب و سبزه های تر و تازه و ... و از آن بهتر اولین تجربه موتروانی !
در راه که ازبازار به سمت آهنگران می رفتیم آقای نظری به خانمش که تازه در حال آموزش موتروانی است گفت که پشت فرمان بنشیند.کمی از راه خانم آقای نظری موتر را هدایت کرد. بعد از آن آقای نظری به من گفت بیا بشین.گفتم من یاد ندارم. گفت سخت نیست.زود یاد می گیری.قبلاً بارها به آقای نظری گفته بودم که علاقه زیادی به موتروانی دارم و حتماً میخواهم که یاد بگیرم.نشستم پشت فرمان.
هر چند که زیگ زاگی می رفتم و همه را از ترس نصفه جان می کردم اما خودم حسابی کیف کردم. همه اش دلم می خواست گاز بدهم و سرعت راببرم بالا اما همه هی می گفتند آهسته تر ! یواش تر! نزدیک چهار پنج مربی و هدایت گر داشتم که هی به من می گفتند چی کار کنم.
کمی از راه را که رفتم. نوبت مهدی شد. با اینکه برای اولین بار پشت فرمان موتر می نشست اما از آنجایی که تجربه موتر سیکل سواری داشت بسیار خوب موتر را هدایت می کرد اما هم چنان همه همراهان تشویش در دل داشتند و دائم می گفتند آهسته ! یواش! احتیاط!
و چنین شد که ما بدون هیچ حادثه ترافیکی به آهنگران رسیدیم.
در راه برگشت هم قصه رفت تکرار شد که حسابی خوش گذشت!!

سایر اقوام

2010-05-09T13:52:00.002+04:30

چند وقت پیش از طرف دفتر مرکزی ما که در کابل است فرمی آمد که در آن باید قومیت و جنسیت کارکنان دفتر بامیان مشخص می شد.این فرم به تمام دفاتر ساحوی فرستاده شده بود. در قسمت جنسیت یا زن علامت می خورد یا مرد. اما نکته ای که باعث ناراحتی و عصبانیت من شد قسمت قومیت بود. در آن قسمت سه گزینه بود. پشتون ، تاجیک و سایر اقوام .
اینکه ما برای بعضی ها هنوز سایر اقوام هستیم و هیچ نام خاصی برای ما در نظر گرفته نشده است مرا بسیار رنج می دهد. البته این از دفتری که تقریبا 98 درصد آن را پشتون ها تشکیل می دهد بعید نیست اما من فکر می کردم حالا دیگر کم کم باید به عنوان قومی با جمعیت کلان به طور مستقل به شمار بیاییم و از خود نام داشته باشیم. زهی خیال باطل!

باز باران ، با ترانه ...

2010-05-05T14:47:00.011+04:30

این روزها باران های بامیان آدم را یاد شمال ایران می اندازد . (البته کمی خشمگین تر)
تقریبا هر روز ساعت دو به بعد، بعد ازظهر کم کم آسمان سیاه می شود و بعد ناگهان و باشدت شروع به باریدن می کند.قطره های باران تند تند و با شتاب بر زمین می افتند و کم کم قطره ها تبدیل به دانه های درشت ژاله (تگرگ) می شوند. بعد از چند دقیقه ژاله ها تبدیل به باران می شوند و بعد از چند دقیقه باران قطع می شود.
این تقریبا برنامه هر روز آسمان مرکز بامیان است.
این باران برای کشاورزانی که گندم کاشته اند شادی بخش است اما برای مردم بسیاری از مناطق چندان خوشحالی ندارد.
در دره اژدر سیل ناشی از باران های اخیر نل (شیر) های آبی که سر هر سه چهار کوچه بود را از بین برده و خساراتی دیگر نیز به بار آورده است.
در ولسوالی های پنجاب و ورس و کهمرد و سیغان بامیان و اشترلی دایکندی هم سیل خرابی های زیادی به بار اورده است.
بهار است وآب شدن برفها و بارندگی و امکانات کم و بی توجهی نهادهای دولتی و سیل زدگی و خسارت به جان و مال مردم.

پیش از باران:

پس از باران :

مدتی این مثنوی تاخیر شد...

2010-04-26T11:45:00.004+04:30

پس از رفت و آمدها و سفر های بسیار بالاخره به شهر و دیار خود بازگشتیم. قصه سفرها را بعدا می نویسم.
بامیان روز به روز زیباتر می شود. همه جا سبز شده . حالا یا زمین کشت و کار مردم است یا درخت ها و علف ها خودرو که هر جا دلشان خواسته در آمده اند و زیبایی را بیشتر کرده اند.
ماه ثور است و هنوز کمی سرما در بامیان موجود می باشد.
بعضی خانواده ها هنوز بخاری ها را جمع نکرده اند و سیاهی و دود هنوز پابرجاست.
فعلا این را داشته باشید تا بعد!
بر می گردم...

تولدم مبارک!

2010-02-16T09:46:00.003+03:30

شنبه تولدم بود . هدیه هایی گرفتم که فراموش نخواهم کرد.
اول از همه که مهدی نبود و من و یاشار و فاطمه در کابل تنها بودیم. ( چون مهدی موقع سال تحویل با ما نبوده در تمام مواقعی که باید با هم باشیم با ما نیست. چه بد!)
دوم: به خاطر کاری باید می رفتیم شهر دیگری و کار اداری ما در آن شهر فقط دوشنبه ها اجرا می شد که روز شنبه شنیدم دوشنبه رخصتی است و همه ادارات و دفاتر تعطیل می باشد که حسابی حالم گرفته شد. در واقع عصبانی شدم چون ما یک هفته تمام در کابل مانده بودیم به خاطر این دوشنبه لعنتی که شنیدن این خبر دومین هدیه تولدم بود.
سوم: بعد از ظهر همان روز کیف پولم که در آن 4000 افغانی و مقد اری پول خرد بود گم شد و هدیه بعدی را گرفتم .
چهارم : با کسی قرار داشتم که برای انجام کار مهمی به یکی از وزارتخانه ها برویم اما بعد از رفتن به محل قرار و مدتی ایستادن و تلفن زدن که بابا کجایی چرا دیر کردی طرف جواب می دهد ببخشید من الان نمی توانم بیایم کار دارم .قرار ما باشد برای وقتی دیگر و چنین شد که هدیه بعدی را از دوستم گرفتم.
هدیه آخر را پسرم یاشار به من داد. آن شب نمی دانم چه اش شده بود که تمام شب تا صبح جیغ زد و گریه کرد.

پ.ن: البته تشکر از همه دوستانی که به شکل های مختلف تولدم را تبریک گفتند.

کنفرانس لندن و ...

2010-01-30T09:29:00.004+03:30

کنفرانس لندن تمام شد. و قرار است به زودی طالبان بر سر کار بیاید. هاهاهاهاهاها!
این همه آدم با این همه دبدبه و کبکبه و صرف هزینه های گزاف رفتند لندن و نشستند دور هم تا آخرش به این نتیجه برسند که نام بزرگان طالبان از لیست سیاه حذف شود بعد هم با ادب و احترام و تعظیم و تکریم بیایند بنشینند در صدر مجلس و پدر ما را در بیاورند.
این همه کشته و خون وجنگ و خرج و پول و انتحاری و طرح مذاکره و آشتی و ... برای آغاز دوباره دورانی بدتر از امروز.
همه ما می دانیم که نه دولت و نه کشورهای کمک کننده خارجی خواستار بهبود اوضاع نیستند. دولت و در رأس آن کرزی به منافع خود و قوم خود می اندیشد و کشورهای خارجی به منافع خود.
و بدا به حال کسی که کس ندارد.

برف آمد!

2010-01-27T10:48:00.002+03:30

بالاخره بعد از ادای نمازهای استسقا و دعاها و توبه های بسیار خدا از قار خود شیشت و کمی رحمت خود را برای ما فرستاد.
دیشب بعد از کمی سرما که معمولاً نشان گر آغاز بارش است دانه های سفید برف لطف کردند و بر زمین نشستند. بارش زیاد نیست اما خدا کند در روزهای آینده بیشتر شود. تا سال آینده سال خشکی و قحطی نباشد.
برف هنوز می بارد ، کم می بارد اما می بارد آن هم با چه نازی!!!

حاکمیت ملی یا حاکمیت قومی؟؟!

2010-01-19T09:21:00.003+03:30

دیروز دوشنبه 28 جدی 1388 مردم بامیان در تظاهراتی مسالمت آمیز خواهان پایان تبعیض و پرهیز از هر گونه معامله گری سیاسی شدند.

در حدود هزار نفر از شهروندان بامیان با حمل پلاکاردها و سر دادن شعار از مقابل مسجد رهبر شهید حرکت کرده و پس از گذشتن از بازار مقابل دفتر کمیسیون حقوق بشر توقف کرده و پس از قرائت بیانیه به سوی دفتر یونامای بامیان حرکت کرده و خواسته های خود را بیان کردند.

مردم بامیان ضمن انتقاد از رئیس جمهور و نمایندگان پارلمان خواستار پرهیز از هرگونه تبعیض قومی ، زن ستیزی و معامله گری سیاسی شدند.

توضیح بیشتر را می توانید در جمهوری سکوت بخوانید و ببینید.

باز هم مغاره نشینان

2010-01-10T14:16:00.004+03:30

امروز یکشنبه 20 جدی 1388 کنفرانسی در حمایت از حقوق بشری مغاره نشینان در بامیان برگزار شد. این کنفرانس توسط کمیسیون حقوق بشر بامیان دایر گردیده بود. هدف از این کنفرانس اتخاذ تدابیری برای رهایی مغاره نشینان از وضعیت فعلی و تسهیل دسترسی آنان به امکانات اولیه زندگی بود.
این کنفرانس که داکتر سرابی والی بامیان و بیشتر روسای دولتی و نمایندگان موسسات خارجی و تعدادی از نمایندگان مغاره نشینان در آن شرکت کرده بودند با فشرده گزارش تحقیقی کمیسیون حقوق بشر آغاز گردید و بعد از آن با نمایش مستندی از زندگی مغاره نشینان به طرح مشکلات آنان پرداخته شد.
سپس والی به صحبت در این زمینه پرداخت و بعد از آن در نشست با نمایندگان ریاست ها و موسسات خارجی به حل بعضی مشکلات مغاره نشینان پرداختند.
یکی از مسائلی که والی مطرح کرد ایجاد شهرکی برای مهاجرین بود که درصد بالایی از آنها در مغاره ها زندگی می کنند . دو منطقه برای ایجاد این شهرک پیشنهاد شده است که در دست بررسی است. هر دوی این مناطق از بی آبی رنج می برند.
دو سال قبل شهرکی ایجاد شده بود دردشت قشقه در نزدیکی شش پل بامیان که در آستانه افتتاح بود که وزیر معادن وقت (ابراهیم عادل) به بامیان آمد و آنجا را محل مناسبی برای فابریکه (کارخانه) ذوب آهن تشخیص داد اما پس از گذشت دو سال نه خبری از ذوب آهن است و نه شهرک .
در آخر هر کدام از ریاست ها و موسسات وعده هایی در جهت حل مشکلات مغاره نشینان دادند که امیدوارم به تحقق بپیوندد.

ما برق می خواهیم

2009-12-23T13:12:00.010+03:30

دسترسی به برق و آب حق هر شهروند افغانستانی می باشد. حال آنکه این حق از مردم بامیان دریغ شده است. حالا به هر علتی ...

امروز (چهارشنبه دوم جدی 1388) شهروندان بامیان طی تظاهراتی مسالمت آمیز اعتراض خود را نسبت به عدم کارکرد وزارت انرژی و آب بیان نمودند. دراین تظاهرات که توسط نهادهای جامعه مدنی و شهروندان بامیان ترتیب داده شده بود صدها تن از شهروندان در حالی که لامپ های خاموش و هریکین (الکین= فانوس) در دست داشتند اشتراک نموده بودند.

در این تظاهرات دو آدمک که از بوته جور شده بودند هم به نمایندگی از محیط زیست حضور داشتند. زیرا به خاطر نبود برق در بسیاری از قریه ها از بوته به عنوان روشنایی و گرما استفاده می شود که در هنگام سوختن دود بسیار زیادی تولید می کند.

تظاهرات کنندگان از مسجد رهبر شهید به سوی دفتر شورای ولایتی رفتند تا قطع نامه خود را بخوانند اما در کمال تعجب دیدند که کسی در دفتر شورای ولایتی حضور ندارد و در آن بسته است. سپس به سمت کمیسیون حقوق بشر رفتند و از آنجا به دفتر یوناما.

پس از آنکه قطع نامه خوانده شد یکی از دو آدمک بوته ای به طور نمادین آتش زده شد. شاید مردم با این عمل می خواستند بگویند ما چاره ای جز این نداریم .تا برق نباشد مجبور به تخریب محیط زیست هستیم.

ملت سبز ایران صاحب عزاست امروز

2009-12-21T13:40:00.006+03:30

دیروز مثل همیشه ساعت 5 و 15 دقیقه برق جنراتوری مجتمعی ما آمد و ما تلویزیون را روشن کردیم . اول فارسی 1 بود بعد اتفاقی بی بی سی را زدیم .پیش از موعد. چون برنامه های بی بی سی ساعت شش به وقت افغانستان شروع می شود اما در کمال تعجب دیدیم که سیما علی نژاد در حال اخبار گفتن است. زیر نویس ها را که خواندم علت را فهمیدم.

آیت الله حسینعلی منتظری در سن هشتاد و هفت سالگی درگذشت.

نام آیت الله منتظری را آن سال ها از پدرم زیاد شنیده بودم. پدرم از طرفداران سرسخت منتظری بود و بعدها در بعضی خبرها نامش را گه گاه می شنیدم و انتقاداتش از نظام حاکم ایران را هم کم کم می فهمیدم.

و حالا سبزها ( به قول خودشان ) او را پدر معنوی اصلاحات نام گذاری کرده اند.

یکی از شعارهایی که دیروز در بی بی سی بارها نشان داد این بود: عزا عزاست امروز / روز عزاست امروز / ملت سبز ایران / صاحب عزاست امروز .

در خبرهایی که از درگذشت آیت الله منتظری در منابع خبری دولتی ایران نشر شده بود ابتدا حتی یک آقا یا آیت الله اول نام ایشان نیامده بود. اما بعد تر کمی نرم تر شدند و آیت الله را قبل از منتظری اضافه کردند. ظاهرا جمهوری اسلامی ایران و عواملش هنوز فکر می کنند که بزرگی انسان به القابی است که پس و پیش نام آدم می آید.

من هم درگذشت این فقیه آزاده را که انسانیت را فدای رهبری نکرد تسلیت می گویم.

لینک زیر نوشته ای است در سوگ آیت الله منتظری که خواندنش خالی از لطف نیست.

http://ankabut.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

عید قربان

2009-12-01T10:35:00.011+03:30

عید قربان امسال با برف وباد شدید همراه بود. در سرک ها کسی دیده نمی شد. نه خرد و نه کلان. فقط مرد پینه دوزی بود که مهدی نشانم داد . او در این برف و سرما و روز عید هم نشسته و منتظر کفش پاره یا رنگ نکرده ای است ، بلکه نان خشکی فراهم کند و روزگار بگذراند.
عید قربان سه روز رخصتی بود و ما هر سه روزش را خانه نبودیم و کسانی را تا پشت دروازه آوردیم و پس فرستادیم.
شب آخرعید هم مهمان یک آقای پولدار بودیم که دیدن شرک 2 ( Shrek 2) در خانه اش بیشتر از کبابی که خودش و دیگران روی منقل جور کرده بودند مزه داد.

عکس هایی از اطفال دوستان و رفقا گرفته ام و از منقل کباب در یک شب سرد تقریبا زمستانی پائیزی.
عکس اول پسرم است ، یاشار!
پ.ن : در جواب دوستی که معنای یاشار را پرسیده بود : یاشار نامی است ترکی به معنای جاویدان و همیشه زنده.

...

2009-11-22T10:19:00.004+03:30

همیشه درد و رنج دیگران مرا بسیار آزار داده است و می دهد. و بسیار می شود این آزردگی ، وقتی پای کودکان به میان می آید.
فرشتگان معصومی که نه با میل و علاقه خود که به خاطر دیگران پا به این جهان گذاشتند و حالا ...
عکس هایی که محمد علی کریمی در فیس بوک گذاشته بود مرا ناراحت کرد. اما خوب ! نمی شود چشم بر حقایق بست.
ماییم و این جهان عوضی!

http://www.sacbee.com/static/weblogs/photos/2009/11/the-worlds-children.html

یک نوشته قدیمی

2009-11-17T09:46:00.003+03:30

امروز اتفاقی یکی از نوشته های دو سال پیش را پیدا کردم. این مثلا داستانک را برای یک مسابقه «کشف لحظه » نوشته بودم.
آن وقتها چقدر متفاوت می نوشتم.حالا یا نمی نویسم یاکم می نویسم اما هر چه هست مثل قدیم نیست.

نوشته قدیمی :
قطار که سوت می کشد جنازه ای بر زمین کشیده می شود. جنازه ای که سر ندارد. سری میان سرها داد می زند.سوت قطار. قطار از روی جنازه می گذرد.ماهیچه ی پایم می گیرد.قطار سوت می زند. از خواب می پرم.پایم تیر می کشد.سرم هنوز سوت می کشد.

اولین برف

2009-11-08T13:22:00.004+03:30

اولین برف بامیان در حال باریدن است.

دو ساعتی می شود که شروع شده است و حالا کم کم دارد از رمق اش کم می شود. یعنی دارد تمام می شود. و این یعنی سر و کله سرما هم کم کم پیدا می شود، هر چند ما از قبل آمادگی گرفته ایم. بخاری گذاشته ایم . چوب و زغال خریده ایم ، اما باورم نمی شود . باورم نمی شود که بهشت بامیان به همین زودی به انتها رسید و یخ و سرما جایش را گرفت.

پ.ن : زمستانش هم به نوعی زیباست.

من و بی بی سی

2009-10-28T09:11:00.008+03:30

آقای نظری زنگ زد که قرار است یک گروه از بی بی سی برای ساختن مستندی درباره وبلاگ و وبلاگ نویسی به بامیان بیایند و گفت که من تو را معرفی کرده ام. ناجیه غلامی ( خبرنگار و نطاق تلویزیون فارسی بی بی سی ) وبلاگم را دیده ، خوانده و خوشش آمده. حالا قرار است بیایند و مستندی از من و دیگر دوستان وبلاگ نویس درباره اینترنت و تاثیرات آن بر زندگی ما بسازند.

آنها ( ناجیه ، داریوش و تونی) پیش از بامیان به هرات و کابل رفته بودند و دو نفر دیگر را هم زیر ذره بین دوربین خود گرفته بودند و حالا نوبت من بود.

آمدند.

از من فیلم گرفتند. به مغاره ها رفتند و از آنها هم فیلم گرفتند. سراغ چند وبلاگ نویس دیگر هم رفتند و باز فیلم گرفتند.

مرا در بازار ، دقیقا وسط بازار میوه روی بوجی های کچالو نشاندند و در حالی که جمعیت زیادی ما را احاطه کرده یودند و هزاران چشم به ما خیره شده بودند علاوه بر چشم ها دو دوربین از دو جهت مختلف هم به من زل زده بود و من در کمال تعجب با خونسردی تمام نشسته بودم رو به روی ناجیه و به سئوالاتش جواب می دادم.

عصر همان روز هم بیشتر وبلاگ نویسان بامیان را در تنها کافی نت بامیان جمع کردند و با چند تای آنها مصاحبه کردند.

و رفتند.

آنها سراغ مغاره نشینان رفته بودند و پرسیده بودند که اینترنت چیست؟ چه استفاده ای دارد؟ چه کسانی از اینترنت استفاده می کنند و سئوالاتی از این دست.

شاهمامه در بند

2009-10-18T13:26:00.003+03:30

راه ابریشم با تاخیر ...

2009-09-08T11:19:00.014+04:30

اولین جشنواره راه ابریشم در بامیان به مدت سه روز برگزار شد. دو روز اول جشنواره در بند امیر و روز سوم پیش روی طاق خالی بودای بزرگ برگزار گردید. این جشنواره شامل برنامه های خوب و متنوعی بود. از اجرای موسیقی محلی و تئاتر گرفته تا برگزاری نمایشگاه عکس و نقاشی کودکان ، از مسابقه کشتی و سنگ اندازی تا شنا در آب های نیلگون بند امیر.
من روز اول نبودم اما روز دوم به بند امیر رفته و علاوه بر جشنواره از طبیعت زیبای آنجا هم لذت بردم. روز سوم هم پیش روی بودای بزرگ نشسته و برنامه ها را تماشا کردم. روز سوم همه آمده بودند تا حمید سخی زاده هنرمند محبوب خود را ببینند . حمید سخی زاده آمد و پیش روی بودا یکسر غوغا شد. سخی زاده می خواست بیشتر بخواند و بنوازد اما وقت نبود وپس از اجرای سه آهنگ مردم را بدرود گفت .
این جشنواره در 18 ، 19 . 20 سرطان ( تیر ) برگزار گردید.

پ.ن : یک اعتراف کوچک . یکی از دوستانم دو روز قبل از جشنواره به من گفت که از یکی از دوستانش شنیده که سه چهار نفر انتحاری به بامیان آمده اند تا خود را بین مردمی که برای تماشای جشنواره گرد هم می آیند انفجار دهند. هر چند که این حرف شبیه یک شایعه به نظر می رسید اما ته دلم نگران بودم و می ترسیدم. تمام مدتی که بزکشی را تماشا می کردم. موسیقی را می شنیدم یا از تماشای تائتر دختران دره اژدرلذت می بردم منتظر حادثه بودم .این نگرانی و تشویش تا روز سوم که برنامه ختم شد و ما به سمت خانه های خود رفتیم ادامه داشت. اما خوشبختانه خبری نشد و من نفس راحتی کشیدم.

نمایشگاه نقاشی کودکان با عنوان « بامیان من »

رقابت در ماچوک سواری

مسابقه طناب کشی

نصرالله ، حمیده و زهرا هنرمندان نوجوان

مسابقه آب بازی ( شنا ) در بند امیر

بز کشی در بند امیر

معصومه، دخترک هنرمند در نقش آجه پیر خانواده در تئاتر ( حفاظت از آثار باستانی )

تماشاچیان از تمام اقشار جامعه بودند .

شکوه و زیبایی برنامه ها به حدی بود که هوش و حواس پسرکی که برای بردن آب آمده بود را نیز برد.

در شفاخانه...

2009-09-03T16:09:00.002+04:30

از آنجایی که شفاخانه بامیان بخش مربوط به چشم ندارد و هیچ گونه معاینه چشم اینجا صورت نمی گیرد چند روزی از موسسه نور آمده بودند تا کسانی که مشکل چشم دارند را معاینه کنند. همه نوع معاینه ، از معاینه های کوچک و سر پایی و تجویز عینک تا عملیات های سرپایی.
برای معاینه رفته بودم . روز اول که خودم رفتم کسی خبر نداشت . خلوت بود. زود کارم راه افتاد. اما چند روز بعد که با چند نفر دیگر رفته بودم جای سوزن انداختن نبود. همه همین چند روز را غنیمت دانسته و آمده بودند تا مشکل خود را حل کنند ، مخصوصا خانم ها و آقایان پیری که احتیاج به عملیات داشتند.
بعد از چند ساعت انتظار نوبت ما شد. در اتاق معاینه ایستاده بودیم. اتاق کناری اتاق عملیات بود. تند تند و سرپایی چشم مردم را عمل می کردند و می فرستادند بیرون. همان طور که ایستاده بودم احساس کردم صدایی می شنوم. موسیقی. بیشتر دفت کردم. شکیلا. صدا از اتاق عمل می آمد. تعجب کردم. به کناری ام گفتم. او هم تایید کرد.
جالب بود ، عمل چشم ( چشم با آن حساسیت ) همراه با موسیقی. شاید شانس موفقیت بیشتر می شود. نمی دانم.

...

2009-07-21T17:08:00.002+04:30

ببخشید!
به علت نداشتن اینترنت ، عکس و خبر ماند برای کمی دیرتر . هر چند ممکن است عکس و خبرم دست چندمی شده باشد .

راه ابریشم

2009-07-08T15:25:00.002+04:30

در اولین جشنواره نوروزی بامیان که امسال ، روز اول نوروز کنار بودای بزرگ بامیان برگزار گردید امیر فولادی رئیس برنامه اکوتوریزم بامیان مژده داد که تابستان امسال برنامه ای ده روزه شامل موسیقی محلی ، بازی های محلی ، رقص محلی ، تئاتر و برنامه های دیگر در بند امیر برگزار خواهد شد.
ما بی صبرانه منتظر تابستان بودیم تا این که روز موعود فرا رسید .
اولین جشنواره راه ابریشم به مدت سه روز برگزار خواهد شد. این برنامه از فردا در بند امیر آغاز و روز شنبه پیش روی طاق خالی بودای بزرگ ختم می شود.
هر چند که ده روز به سه روز تقلیل یافته است اما از قرار شنیده ها برنامه خوبی خواهد بود.
سعی می کنم جمعه حتما به بند امیر بروم و بعد با عکس و خبر بر می گردم.

به آب دادن فرهنگ

2009-05-27T09:32:00.007+04:30

دیروز خبر بدی در بی بی سی خواندم. خبری که شوکه ام کرد. باز هم فرهنگ ستیزی و فرهنگ زدایی .
یازده عنوان کتاب به آب هیرمند انداخته شد. جرم این کتاب ها اختلاف اندازی و تفرقه پراکنی عنوان شده است.
گل سرخ دل افگار مجموعه داستانی از جواد خاوری که خودم خوانده ام و لذت برده ام فقط به این جرم به آب انداخته شده است که تصویر گر گوشه کوچکی از دنیا ، قریه ای در دل کوه ها در ورس بامیان بوده است.
هزاره ها نوشته حسن پولادی به این جرم به آب انداخته شد که درباره یک قوم خاص بوده است. قومی که روز به روز بیشتر و بیشتر با فرهنگش ، با تاریخش و با مردمش مبارزه می شود تا جایی که کتابی که به نامش چاپ شود غیر مجاز خوانده می شود و محکوم به نابودی است.
شناسنامه افغانستان نوشته بصیر احمد دولت آبادی ، نهج البلاغه ، مجموعه نامه ها و سخنان حضرت علی و چندین و چند عنوان کتاب دیگر هم به جرمهای مشابه به آب انداخته شده اند.
در سرزمینی هستیم که فرهنگ ما را به راحتی به آب می دهند و صدایی به اعتراض بلند نمی شود. گوشی به اعتراض باز نمی شود.
و ما هم چنان کوهیم و در میانه دریا نشسته ایم.

فرشته تنها

2009-05-25T11:08:00.007+04:30

این فرشته است. دخترک همیشه تنهای کوچه ما. تقریباً هر روز می بینمش. اوایل فکر می کردم پسر است. بعدها که نامش را پرسیدم به اشتباهم پی بردم. همیشه در کوچه است ( در گرما و سرما ، در برف و باران ، در سکوت و هیاهو ) و همیشه تنهاست. چهارخواهر و برادر دیگر هم دارد که آنها هم همیشه در کوچه در حال بازی هستند اما هیچ گاه ندیدم با کسی هم بازی یا هم کلام شود.

هر وقت می بینمش با صدایی که هیچ به خودش شبیه نیست به من سلام می کند. سلام می کند اما هیچ وقت نگاهم نمی کند.

برای اولین بار...

2009-05-03T10:59:00.012+04:30

روز پنج شنبه یکاولنگ بامیان شاهد اتفاق بسیار خجسته ای بود. 50 زوج جوان همه با هم در مراسم ازدواج یکدیگر شرکت کردند. این اقدام زیبا که برای اولین بار در ولایت بامیان انجام می شد توسط موسسه آسایش بین المللی که به وسیله شیعیان تگزاس امریکا حمایت می شود برگزار گردید.

در این مراسم ، نماینده موسسه آسایش بین المللی آقای یوسف یوسف علی هم که مسلمانی آمریکایی است حضور داشت.

این موسسه قبلا هم در مزار این ابتکار را انجام داده بود که بعدها به صورت برنامه ای در آمد که تاجران مزار شریف این راه را ادامه دادند و چندین مراسم مشابه را با حمایت خود به راه انداختند.

برنامه بعدی این موسسه باز هم برگزاری یک مراسم ازدواج برای چندین زوج دیگر در ماه آگوست سال جاری در یکاولنگ می باشد.

وقتی که گوش تمام مردم به شنیدن خبرهای انفجار و انتحار عادت کرده است این خبر می تواند باعث مسرت وشادی در میان مردم شود.

تا باد چنین بادا!

پ. ن : عکس ها از مهدی مهرآیین

شکوفه های زردآلو در میان برف

2009-04-21T11:15:00.009+04:30

این روزها هوا در بامیان خوب است. آفتاب می تابد. بعد هوا ابری می شود بعد باران می بارد کمی بعد برف می بارد . تنوع آب و هوایی بسیار زیبایی را تجربه می کنیم.

وقتی درختها را می بینم که شکوفه کرده اند. زمین ها را می بینم که کم کم سبز می شوند. جوی ها در حال پر آب شدن هستند و مردان که سرِ زمین های خود در حال قُلبه کردن هستند احساس خوبی به ام دست می دهد. اینکه طبیعت چقدر رنگ عوض می کند.

وقتی در فصل زمستان بودیم و آن برف و سرما ، تصور این روزهای سر سبز برایم سخت بود. این جوی های پر آب ، این شکوفه های کوچک ( هر چند که هنوز بخاری را از خانه جمع نکرده ایم و هنوز گاهی آتش برقرار است ) اما صدای پای بهار را می توان شنید البته همراه با چاشنی باران یا برف که گاهی اوقات مثل امروزصبح کمی ما را غافلگیر می کند . صبح برف جالبی بارید. جالب یعنی با شتاب ، کم اما همراه با باد.

شکوفه های زردآلو و بادام بر درخت های کوچک حویلی ما :

هزار و چهار صد سال قبل ...

2009-04-16T10:47:00.003+04:30

دیروز جمعی از مخالفین قانون احوال شخصیه طی تظاهراتی محالفت خویش را به طور آرام و مسالمت آمیز در کابل به نمایش گذاشتند اما عده ای از موافقین و طرفداران این قانون تظاهرات را به خشونت کشاندند و با فحش و ناسزا فضا را ناآرام کردند و کار را به خشونت های فیزیکی رساندند.
خبر را که در بی بی سی پخش می کردند با یک خانم مخالف و یک خانم موافق گفتگوی کوتاهی انجام دادند. نکته جالب این جا بود که خانمی که طرفدار این قانون نه چندان عقلانی و دموکرات بود با اطمینان و قاطعیت می گفت 1400 سال پیش چنین قوانینی وضع شده ، زمانی که پیامبر این قوانین را اجرا می کرد چرا کسی زبان به اعتراض نگشود اما حالا همه دست به اعتراض زده اند . از 1400 سال پیش تا به حال هیچ کس حق خود را نمی خواست حالا همه حق خواه شده اند .
نمی دانم باید به این نوع تفکر و دیدگاه خندید یا گریه کرد ؟
از هزار و چهار صد سال قبل تا به حال آیا همه چیز به همان حال باقی مانده است؟ آیا کدام تغییری در هیچ چیز نیامده است؟ پس این مقتضیات زمان که می گویند و حکم بر اساس مقتضیات زمان را برای چه وقت گفته اند؟

خط فاصله

2009-04-08T10:13:00.004+04:30

این جمله ی « تا کی باید ما مردها از حق شما زن ها دفاع کنیم » که دیروز دوستی پس از خواندن پست قبلی با واسطه خطاب به من گفته است بد جوری من را آزار می دهد.
این خط فاصله بین ما مردها و شما زن ها برایم آزار دهنده است.
نمی دانم چرا آن دوست فکر کرده شاید چون تا به حال حق زیادی از من ( اقلا در زندگی خانوادگی ) پایمال نشده و نمی شود من را به بی تفاوتی و سکوت در مقابل نقض حقوق زنان دیگر متهم کرده است .
اینکه جارو جنجال به راه نینداخته ام و داد وبیداد نکرده ام نشانه بی تفاوتی من نسبت به زنان سرزمین ام است واینکه فریاد وااسفا سر نداده ام یعنی آقایان محترم لطفا حق ما را از بقیه بگیرید ؟؟

« بگذاريد آرزو كنيم كه در اين جنجال عدالت پيروزشود. اگرعدالت را داشتيم، همه چيزراداريم. اما، اگربنام دين، شريعت، فقه، دموكراسي، اکثریت، اقلیت، حقوق بشر و..... عدالت را كنارزديم، ديگرهيچ چيزي نخواهيم داشت. گرچه با بنيانگذاران «سرزمين آزادگان»، فاصله ی بسيارداريم و قياس ما با آنها مع الفارق است، اما با اين حال خوب است كه دعاي آنها را تكرار كنيم:«خدايا مار مومن ترين وآزادترين مردم جهان قرار بده». آمين! »
علی امیری در نوشته زیر : www.urozgan.org/fa/index.php?news=151

باز هم قانون احوال شخصیه

2009-04-06T15:07:00.003+04:30

مدتی است که شاهد سرو صداها و جنجال های زیادی درباره تصویب و امضای قانون احوال شخصیه شیعیان در وب سایت ها و رادیو ها هستیم.
ایمیل های زیادی هم از افراد مختلف دریافت کرده ام که اعتراض خود را درباره تصویب این قانون به فلان ایمیل روان کنید.
چیز زیادی از این قانون نمی دانم. به جز همان چند ماده ای که دائم در تمام نوشته ها و رادیوها انعکاس داده می شود و انگار تمام اعتراض ها به همان مواد است.
امروز یکی از دوستان لطف کرده وهمه مواد این قانون را برایم ارسال کرده است.
هر چند از همان چند ماده هم می توان به کل محتوای رساله احوال شخصیه پی برد.

شکوه نوروز در کنار بودا

2009-03-28T09:32:00.002+04:30

کسانی که می خواهند نوروز در بامیان را بیشتر بخوانند ، ببینند و بشنوند به لینک زیر مراجعه کنند :

http://www.jadidonline.com/story/27032009/frnk/bamian_norooz

نوروز در بامیان ( 2 )

2009-03-25T09:44:00.022+04:30

روز اول نوروز ، بودا شاهد اجرای برنامه های زیبای تفریحی ، محلی بود.
اولین جشنواره نوروزی در بامیان توسط برنامه اکوتوریزم بامیان ، بعد از ظهر روز اول نوروز برگزار گردید.
استقبال مردم از این برنامه بی نظیر بود. جمعیت زیادی تا دور دست ها به چشم می خورد که همه با اشتیاق به برنامه ها چشم دوخته بودند و دائم در حال تشویق اجراکنندگان بودند.
برنامه که توسط دو تن از جوانان بامیان با لباس های محلی اجرا می شد با قرائت قرآن آغاز گردید. بعد از سخنرانی های کوتاه نجیب الله احرار رییس اطلاعات و فرهنگ بامیان و امیر فولادی رییس برنامه اکوتوریزم ولایت بامیان ، ناصر سروش با همراهی یکی دیگر از هنرمندان بامیان نفر بعدی میدان بود که با آواز و دمبوره خود مردم را غرق در شنیدن موسیقی محلی کند.
پس از آن گروه تئاتر راه نور تئاتر کوتاهی را در رابطه با بهداشت محیط زیست به شیوه طنز اجرا کردند که مورد تشویق بینندگان قرار گرفت.
مسابقه لنگی اولین مسابقه ای بود که توسط گروهی از جوانان در اولین جشنواره نوروزی بامیان اجرا شد و بسیار جالب و البته به نظر من کمی پیچیده بود. من تا آخرش هم نفهمیدم که بازی چگونه است. همه اعضای هر دو گروه باید یک پای خود را با دست دیگر خود می گرفتند و سعی در زمین زدن هم می کردند.
و بعد نوبت دختران بود . دختران نوجوان با لباس های زیبای هزارگی همراه با دمبوره ناصر سروش آواز بسیار زیبای محلی را اجرا کردند . آوازی که تمام مجلس را یک پارچه شور و غوغا کرد.
و حالا نوبت اجرای دومین مسابقه از مسابقه های جشنواره بود. مسابقه گرگ و بره. یکی گرگ بود و دیگری بره و چند نفر هم قلعه محافظ بره از چنگ گرگ .
بعد از تشویق ها و دست زدن های بسیار برای مسابقه نوبت به رقص محلی دختران ( پیشپو ) رسید. که همه تماشاگران را هم متعجب کرده بود و هم ذوق زده. اینکه این رسم زیبای هزارگی را روی صحنه می دیدند برای شان تازگی داشت. عده ای از دختران خردسال و نوجوان این رقص سنتی را اجرا کردند .رقصی که در عروسی های مردم هزاره توسط زنان اجرا می شود و زنان در هنگام رقص زیر لب آواز می خوانند.
بعد از رقص زیبای پیشپو نوبت به سومین و آخرین مسابقه رسید. مسابقه طناب کشی. با شرکت دو گروه از زورمندترین افراد دو قریه زرگران و اژدر. گروه اژدر در یک سمت طناب و گروه زرگران در سمت دیگر طناب با تشویق تماشاچیان سعی در کشیدن بیشتر طناب به سمت خود داشتند. تا اینکه بالاخره یکی از دو گروه موفق شد گروه دیگر را با قدرت تمام به سمت خود بکشد و عنوان گروه برنده را به خود اختصاص دهد.
گروه تئاتر راه نور و این بار پارچه تمثیلی درباره آثار باستانی و محافظت از آنها که باز هم به زبان طنز اجرا شد که علاوه بر بار آموزشی لبخند هم بر لب مردم بنشاند.
و بعد نوبت هنرمند نوجوان نصرالله توکلی بود که همراه با دمبوره خود مردم را برای آخرین بار در جشن نوروزی به ضیافت موسیقی محلی ببرد .
و در آخر برنامه هدایایی به رسم یادبود به تمام کسانی که برنامه ها را اجرا کرده بودند داده شد.
برنامه تمام شد اما حالا نوبت دو نمایشگاه صنایع دستی و نمایشگاه عکاسی بود که میزبان مردم باشد .
در نمایشگاه صنایع دستی غرفه ای بود ویژه نقاشی کودکان. که کودکان می توانستند همان جا نقاشی بکشند و پس از آنکه نقاشی تمام می شد ، نقاشی شان به دیوار همان غرفه زده می شد تا دیگران هم از دیدن آن لذت ببرند.
غرفه مواد غذایی هم بود که مربا ، بسراق و بولانی که همان جا و همان لحظه پخته می شد به خریداران عرضه می شد.
در آخر هم من رفتم و با دختران هنرمند با لباس های زیبای هزارگی عکسی یادگاری گرفتم.

مسابقه لنگی :

آواز خوانی دختران به لهجه هزارگی :

مسابقه گرگ و بره :

رقص پیشپو:

مسابقه طناب کشی :

اجرای موسیقی محلی :

نمایشگاه صنایع دستی :

غرفه نقاشی کودکان:

نمایشگاه عکس :

نوروز در بامیان ( 1 )

2009-03-22T11:32:00.012+04:30

روز اول نوروز در بامیان هم مانند سایر ولایات و شهرهای افغانستان با بالا کردن جَنده ( علم ) آغاز شد. مردم در دسته های مختلف و با لباس های نو و رنگارنگ به سمت دو زیارتگاه بامیان ( میر سید علی یخسوز و میرهاشم ) می رفتند ، تا سال نو خود را طی مراسم مذهبی بالا کردن جنده حضرت علی آغاز کنند.

ما به میر هاشم رفته بودیم و از چند و چون مراسم میر سید علی یخسوز چندان اطلاعی ندارم .

اما در میرهاشم غوغا بود. جمعیت زیادی جمع شده بودند. ساعت نه بود اما تازه مقامات دولتی و غیر دولتی شروع به سخنرانی کرده بودند. همه منتظر بودند که علم چه وقت بالا می شود .مقامات آمدند و آمدند و آمدند و حرف هایشان را زدند. تا اینکه بالاخره نوبت به بالا کردن علم رسید. دعای تحویل سال خوانده شد وهمه با هم صلوات فرستادند .عده ای شروع به بالا کردن علم کردند. همه چشم به علم دوخته بودند که چگونه بالا می شود. پیرزنی که کنار من نشسته بود با هیجان به علم نگاه می کرد و زیر لب دعا می خواند. بعد از اینکه علم با تکبیر وصلوات بالا شد. پیرزن نفس راحتی کشید و گفت : « امسال شکر که جنده بسیار خوب بالا شد. خدا جنگ و قحطی را از ما دور کند. »

مردم معتقد هستند که اگر جنده بدون کدام مشکل و به سبکی بالا شود سال در پیش رو سال خوبی خواهد بود اما اگر با سختی و سنگینی بالا شود سال بدی را خواهیم داشت.

بعد از بالا کردن علم ، مردم به زیارت علم شتافتند. آن هم چه شتافتنی ! بسیاری زیر پا شدند و حتی چند نفر هم خونین و مالین شدند . اول نوبت مردها بود که فکر می کنم تا شب هم تمام شدنی نبودند.

و زن ها احتمالا روزهای بعد برای زیارت می رفتند.

بعد از مراسم بالا کردن علم ، زن ها که در گوشه و کنار صحن زیارت میرهاشم نشسته بودند خوردنی هایی که با خود آورده بودند را باز کردند و شروع به خوردن کردند. در گوشه و کنار زنها و کودکان را می دیدم که مشغول خوردن چای ، میوه ، حلوا و ... بودند. فروشنده های کوچک هم با میوه ها و خوردنی های فروشی خود دائم بین زنها رفت و آمد می کردند و جنس های خود را با صدای بلند فریاد می زدند.

عده ای هم نذری پخته بودند و بین مردم پخش می کردند.

پ. ن : عکس های زیادی از زنها گرفته بودم. اما متاسفانه به دلایل فنی و غیر فنی هفتاد هشتاد تا از عکس هایم از بین رفت.

در مسجد رهبر شهید

2009-03-14T08:18:00.011+03:30

چهاردهمین سالگرد شهادت استاد مزاری ، پنجشنبه 22 حوت در مسجد رهبر شهید بامیان برگزار شد.

داخل مسجد مملو از مرد بود. فقط چند زن که آنها همیشه از زنان دیگر جدا هستند در بین مردان بودند و بقیه زنان که تعدادشان هم کم نبود در حیاط مسجد پرده نشین بودند.

آفتاب داغ با شدت تمام می تابید و دائم پشت ما را گرم می کرد. سخنان و بیانیه های آتشین سخنرانان هم بر این گرمی می افزود و داشت همه را آتش می زد . ( زنانی که در حویلی مسجد و پشت پرده ها نشسته بودند و مردانی که دیر آمده بودند و داخل مسجد جایی برای آنها نبود. )

برنامه که از ساعت ده صبح شروع شده بود بعد از اجرای یک سرود توسط دختران دره اژدر ، خوانش یک شعر توسط شاعر معروف دوران مقاومت بامیان سردار جهانی ، قرائت چندین بیانیه از سوی نمایندگان احزاب مختلف و ایراد چند سخنرانی توسط مقامات دولتی و غیر دولتی ساعت 1 ظهر به پایان رسید.

بعد از پایان مراسم تازه نوبت به پخش کُچه ( که یک کم شبیه حلیم است ) رسید. کُچه همراه با پپسی !! که باز هم بیرونی ها چندان نصیبی نبردند.

12 ساعت در برف

2009-02-28T10:29:00.003+03:30

دیروز رفته بودم پیش چند تا از دوستانی که کارمند AKF ( بنیاد آغا خان ) در افغانستان هستند. در اتاق نشسته بودیم و در حال قصه کردن بودیم که در باز شد و دختری داخل آمد. اول کسی او را نشناخت. اما همین که گفت من فلانی هستم از دفتر ورس. همه بلند شدند و سلام علیک و روبوسی و ...
صدیقه همان لحظه از ورس رسیده بود. ظاهرش خسته به نظر نمی رسید. اما وقتی تعریف کرد که چطور آمده و چه مدت در راه بوده ما به جای او احساس خستگی و سرما کردیم. هر چه اصرار کردیم که برو ، استراحت کن ! گفت نه من خسته نیستم و تا آخر پا به پای ما نشست و قصه کرد.
دو روز در راه بوده اند. 12 نفر از کارمندان AKF و گروه کثیری از مردمان که به سمت بامیان می آمده اند. اول با موترحرکت کرده بودند و بعد که برف و برفکوچ راه را بند آورده بود پیاده آمده بودند . 12 ساعت پیاده روی در برف و سرمای استخوان سوز همراه با تخم مرغ و کچالوی آب پز یخ زده که منجر به بیماری یکی از افراد گروه هم شده بود.
وقتی صدیقه تعریف می کرد که چطور می آمدند و چقدر بعضی ها غر می زدند و چقدر چشم هاشان توسط برف و باد اذیت می شده ، من و کسانی که کارشان دفتری است چقدر خدا را شکر می کردیم که سر و کارمان با ساحه نیست و اقلاً از بعضی مسائل در امان هستیم.
او می گفت دفتر ما تا بهار و گرم شدن هوا تعطیل است و اگر ما حالا نمی آمدیم باز ممکن بود در برف دیگری بمانیم و تا چند ماه دیگر هم نتوانیم به بامیان بیاییم.
یکی از دختران پرسید چرا چند روز پیش برای فلان سمینار نیامدید؟
صدیقه گفت : رییس دفتر برای ما خط ( نامه ) فرستاده بود اما خط دو روز دیرتر به دست ما رسید. من با تعجب گفتم : چرا خط؟ مگر تلفن آنجا کار نمی کند؟ صدیقه گفت : نه ! جایی که ما هستیم تلفن کار نمی کند و اگر هم کار کند فقط در بلندی ها و بالای کوه . برای همین ارتباط ما با دفتر مرکزی فقط با خط صورت می گیرد.

امروز ، صبح - دره اژدر - برف و مه

2009-02-23T13:11:00.006+03:30

زندگی جریان دارد ، هر چند گاهی به سختی ...

2009-02-17T08:32:00.004+03:30

کودکان سرزمین من

2009-02-15T13:50:00.011+03:30

هفته پیش برای شرکت در یک برنامه گفتمان به آشیانه سمر رفته بودم. موضوع مورد بحث درباره جامعه مدنی و سازمانهای جامعه مدنی بود. یک گروه از بچه های آشیانه سمر هم در بحث شرکت داشتند که بین 10 سال تا 16 سال بودند. آنها قبلا آمادگی هایی گرفته بودند و با دقت زیاد به حرفهای دو سخنران اصلی ( عبدالاحد فرزام مسئول کمیسیون حقوق بشر بامیان و صادق علیار رییس هلال احمر بامیان ) گوش می دادند.بعد که نوبت به پرسش و پاسخ رسید دیگر مجالی برای دیگران نماند. بچه ها دائم سوال می کردند. سئوال های خوبی می کردند.

برای این کودکان هفته ای یک روز در آشیانه سمر کلاس های انسان شناسی دایر می شود. آنها ابتدا به درس گوش می دهند و بعد تا می توانند سئوال می کنند.

استاد و شاگرد

2009-02-04T13:27:00.005+03:30

آقای هیل دی براند ژورنالیست چهل و سه ساله هلندی که کار با نشریات را در سن نوزده سالگی در آمریکای جنوبی هنگامی که ملاح کشتی بود آغاز کرده است . در آرژانتین اولین گام ها را بر می دارد ، بعد به شیلی می رود و همراه با انقلابی ها و نشریات زیرزمینی در براندازی دیکتاتوری پینوشه تلاش می کند ، بعد به هلند می رود و هم چنان به ژورنالیزم ادامه می دهد ، رئیس رادیوی ملی هلند می شود ، به سودان می رود و هشت سال در جنوب سودان همراه با سودانی ها کار و زندگی می کند و حالا در بین ماست ، در بامیان .
او به بامیان آمده است تا دیده ها و شنیده های خود را در اختیار ما بگذارد ، ما را در تجربیات خود سهیم کند و گامی دیگر در راه ارتقای ژورنالیزم بردارد حالا می خواهد هر کجای دنیا باشد . سودان یا افغانستان .
بیست و سه نفر در مرکز لینکلن دانشگاه بامیان دور میزی نشسته اند و به حرفهای هیل گوش می کنند. او به انگلیسی حرف می زند و سه نفر در نوبت های مختلف حرفهای او را برای ما و حرف های ما را برای او ترجمه می کنند. ( این مشکل تمام استادانی است که از کشورهای دیگر می آیند و با کسانی سر و کار دارند که انگلیسی نمی دانند و این مساله ، گاهی افهام و تفهیم را سخت می کند . )
دور این میز افراد مختلفی نشسته اند . از افراد بی تجربه و تازه کار تا پیش کسوتانی دارای پنج الی هفت سال یا بیشتر سابقه کاردر نشریات و رادیوهای مختلف . و دقیقا همین سابقه کار بعضی وقتها باعث ایجاد مشکل می شود. با تجربه ها معمولا دور خود دیواری می کشند که نفوذ به آن سخت است. آنها چون فکر می کنند می دانند ، حاضر نیستند به مطالب جدید میدان بدهند و دائم بر دانسته های قبلی خود پافشاری می کنند. کمتر انتقاد می پذیرند و بیشتر انتقاد می کنند . و چنین می شود که استاد و شاگردی کمی سخت می شود.
استادی از آن طرف دنیا بلند شده آمده تا آخرین دستاوردهای خود و همکارانش را در اختیار ما بگذارد و ما هم چنان بر عقاید خود محکم ایستاده ایم و حاضر نیستیم ذره ای عقب نشینی کنیم .

ژورنالیزم رادیویی در بامیان

2009-02-02T09:27:00.006+03:30

این روزها دومین دوره از دوره های آموزشی ژورنالیزم تحت عنوان ژورنالیزم رادیویی در مرکز لینکلن دانشگاه بامیان در جریان است.
این دومین دوره از سری دوره های آموزشی است که توسط موسسه پرس ناو هلند در بامیان برگزار می شود. دوره اول ، تحت عنوان ژورنالیزم مدنی در سپتامبر 2008 و با حضور 25 تن از ژورنالیستان بامیان به مدت 10 روز برگزار شده بود.
و اما این دوره
با حضور ژورنالیستانی از ولایات بامیان ، دایکندی و غزنی از روز جمعه به مدت 5 روز شروع شده است و تا فردا دامه دارد.
استاد این دوره یکی از ژورنالیستان کهنه کار هلندی است با سابقه کار ژورنالیزم در آرژانتین ، شیلی ، سودان و هلند که اطلاعات خوبی را از تجربیات خود به ما ارائه می کند .

عکس بعداً می گذارم .

الهه سرور و حرف های دیگر

2009-01-26T10:28:00.002+03:30

پنجشنبه شب ، برنامه ستاره افغان : الهه سرور در کمال ناباوری در مرحله هشت بهترین از ادامه راه باز ماند . اما اینکه الهه نماند و نفر هشتم شد مهم نیست. الهه با توانایی و استعدادی که دارد هم چنان ستاره است و تازه درخشیدن گرفته است. مهم این است که چرا الهه باز ماند؟
زمانی که برای اولین بار الهه را بر صفحه تلویزیون طلوع دیدم خوشحال شدم. خوشحال شدم که بالاخره بعضی تابوها در میان ما در حال شکستن و فرو ریختن است. اینکه دختری با آن اعتماد به نفس و غرور می خواند برایم تحسین برانگیز بود و اینکه این دختر تنها دختر این گروه از ستاره ها است و هیچ از دیگران کم ندارد.
آمدیم و آمدیم تا به مرحله هشت رسیدیم. مرحله ای که چیزهایی دیگر بر من ثابت شد و من بسیار متأسّف شدم . اینکه هنوز خیلی چیزها برای مردم ما حل ناشده مانده است. هنوزغیرت و مردانگی بالاتر از بقیه چیزها حرف می زند. مردم ما تاب دیدن دختری هزاره را بر صفحه تلویزیون ندارند. دختری که سرش را بالا می گیرد ، به راحتی در میان دیگران گام بر می دارد و سعی می کند بهترین باشد. گوش این مردم هنوز تاب شنیدن صدای زیبای دختری را ندارد که نشان دهنده نسل نو هزاره است. نسلی که نمی خواهد کم بودن را قبول کند. نسلی که آمده تا با دیگران باشد و حتی بالاتر از دیگران باشد. به خود و توانایی های خود ایمان دارد . و فکر می کند که می تواند .
هنوز نیرویی قوی تر از خود باوری در میان این مردم هست. هنوز نتوانستن برای شان بسیار ساده تر است. هنوز روسری و شال و شنیدن صدای دختر استغفرالله ، منطقی قوی تر است ، منطقی بدون تفکر . هنوز این مردم دلشان می خواهد روی بسیاری چیزها خاک بپوشانند . بمیرند اما به همان سنت های کهنه خویش آویزان باشند.
اگر الهه ، الهه نبود مشکلی نبود . همه تمام تلاش شان را می کردند تا او را به مرحله آخر برسانند اما چرا کسی الهه را حمایت نکرد ؟؟

مغول ها و مشابهت با هزاره ها

2009-01-17T13:57:00.000+03:30

چند روز پیش یک گروه فیلمساز مغولستانی که در حال ساخت مستندی درباره تیره های مغولی هستند به افغانستان آمده بودند. این گروه یک روز از سه روز سفرشان را به بامیان اختصاص دادند . آمدند . کمی بامیان را دیدند . از زندگی یک خانواده مغاره نشین فیلم گرفتند . یکی دو ساعتی مهمان ما بودند. و رفتند.

آنها تحقیقات زیادی راجع به مشابهت میان مغول ها و هزاره ها انجام داده اند . چهل و چند واژه مشترک مغولی ، هزارگی یافته اند و هنوز هم به تحقیقات خود ادامه می دهند.

به زندگی هزاره ها بسیار علاقه مند هستند. زیاد پرس و جو می کنند و می خواهند همه چیز را درباره هزاره ها بدانند. وقتی من درباره هزاره هایی که در ایران زندگی می کنند ، گفتم . چشم شان برق زد و هی راجع به آنها سئوال کردند . انگار در همان یکی دو ساعت می خواستند همه اطلاعات مربوط به هزاره ها را بکشند بیرون.

آنها هیچ کدام انگلیسی یا کدام زبان دیگر به جز مغولی نمی دانستند و مترجمی از گروه خودشان داشتند که حرف های دیگران را برایشان ترجمه می کرد.

نکته قابل توجه : ما همان شب مهمان دیگری هم داشتیم که یک کودک یک و نیم ساله داشتند. یکی از دوستان که همراه گروه فیلمسازی بود به شوخی گفت بیا با نلقه ( NELQA = در هزارگی به معنی نوزاد ، کودک ) عکس بگیر که این کلمه نلقه تمام مغول ها را به هیجان آورد . آنها هم به کودک نلقه می گویند. ( این برای من هم جالب بود )

تاسوعا در تکیه خانه دره اژدر

2009-01-10T13:17:00.013+03:30

تاسوعای امسال در دره اژدر بودم. دره اژدر در چند کیلومتری از بازار بامیان قرار دارد.

وای به روزی که ...

2008-12-28T13:21:00.001+03:30

از آنجایی که در یک دفتر حقوقی کار می کنم معمولاً یا پرونده های حقوقی زیادی سر و کار دارم. در میان پرونده ها گاهی چشمم به پرونده هایی می خورد که واقعاً عجیب است. وقتی می گویم عجیب یعنی برای من عجیب است ، شاید آنهایی که احتمالاً با سیستم عدلی قضائی افغانستان آشنایی دارند این گونه موارد را بسیار عادی بدانند.
مردی مظنون به قتل مدت سه سال است که در محبس به سر می برد. هنوز جرمش ثابت نشده است و هیچ مدافع و وکیلی ندارد تا کارش را یک سره کند. یا جرمش ثابت شود و برایش حکم ببرند و این سالها پای مجازاتش حساب شود یا بی گناه شناخته شود و از محبس بیاید بیرون. همان طور بلاتکلیف دارد روزهای عمرش را سپری می کند و احتمالا تا به خودش بیاید می بیند که عمرش به صد رسید و جرمش ثابت نشد.
مدتی بعد مورد مشابه دیگری هم بین پرونده ها مشاهده شد. جرمی کوچک تر اما از سال 85 تاکنون در محبس ، بی هیچ اثبات جرمی و باز همان بلاتکلیفی و ...
خدا می داند چند مورد دیگر در کجا و کجا و کجا ....

- چه کسی پاسخگوی روزهای رفته ی این افراد خواهد بود؟

اندر احوالات اولين ديدار با مقام محترم والي صاحب

2008-12-21T14:11:00.004+03:30

دیروز بنا به قرار قبلی رفتیم پیش والی بامیان. هوا کمی سرد بود. البته یک کم از کمی بیشتر. نگهبان دم در ما را راه نمی داد داخل. می گفت والی صاحب گفته کسی حق ندارد در ساعات غیررسمیات برود پیشش. هر چه از ما اصرار که ما قرار قبلی داریم ازجناب نگهبان انکار که نه ! نمی شود. پس از تحمل پانزده الی بیست دقیقه سرمای استخوان سوز که داشت صورتم را باد می برد و با تلفن مهدی به والی ، بالاخره نگهبان راضی شد و ما را راه داد داخل.
داشتم فکر می کردم چقدر تشریفات ...
که بعداً اطلاع حاصل شد والی ما جزو کم تشریفات ترین مقامات افغانستان می باشد و در این حد منتظر بودن در شمار تشریفات به حساب نمی آید.
داکتر حبیبه سرابی والی بامیان در یک مهمانخانه در مجاورت محل کار خود یعنی دفتر ولایت به دور از خانواده زندگی می کند. خانواده اش کابل هستند و داکتر سرابی گاهی برای دیدن شان به کابل می رود.

چند شات کوتاه :

افغانستان ، بامیان ، یکاولنگ : حبیبه سرابی وزیر امور زنان همراه هیئتی در سفر به یکاولنگ. « دو طفل را دیدم که کمی آن طرف تر از ما مشغول بازی بودند. دستان شان از شدت چاک شدن هیچ جای سالم نداشت. روی شان ترقیده و شکاف شکاف بود. همان جا دست این دو طفل را گرفتم ، بوسیدم و با خودم عهد کردم تا جایی که امکان دارد از خدمت به این مردم دریغ نکنم. »

ایران ، قزوین ، خوابگاه دانشجویی دختران افغانستانی : عده ای از خواندن مطلبی در بی بی سی هورا می کشند. زنی به مقام ولایت بامیان منصوب شد. بالاخره بعضی چیزها در حال فرو ریختن است.

افغانستان ، دایکندی ، تمران : دخترکی دوازده ساله پشتکی هیزم بر پشت : « صنف چهار هستم. می خواهم درس بخوانم و داکتر حبیبه سرابی شوم. می خواهم همه ی مردها را بزنم. »

رنگ رنگ به رنگ زندگی 2

2008-12-14T13:18:00.007+03:30

رنگ رنگ به رنگ زندگی

2008-12-14T12:53:00.005+03:30

عید قربان امسال اولین عیدی بود که در بامیان بودم. عیدی با یک هفته رخصتی .
اولین چیزی که توجه ام را جلب کرد این بود که در روزهای اول و دوم عید مردان را می دیدم که در گروه های هفت هشت الی ده یازده نفری در حالی که لباس های تمیز و نو پوشیده ، لنگی زده یا شالی به روی شانه انداخته ، به قصد جاهای محتلف در حرکت بودند. علت را بعداً فهمیدم. این که روزهای اول و دوم عید مخصوص مردان و دید و بازدید آنها می باشد و زنان از روز سوم به دیدار یکدیگر می روند. البته این رسم قبیلوی بیشتر مخصوص بومی های اینجا است و کسان دیگرکه از ایران و پاکستان و سایر جاها آمده اند از همان روز اول همراه فامیل خود به این طرف و آن طرف می روند. و چیز دیگری که توجه ام را بیشتر جلب کرد کودکانی بود با دست های حنا کرده و اغلب لباس های رنگارنگ وزیبا که رنگ آمیزی زیبایی را به وجود آورده بودند. هر جا که می رفتی رنگ های آبی ، سبزروشن ، قرمز و صورتی بود که از دور نمایان می شد (البته این بیشتر در مورد دختران صدق می کرد . مثل همیشه ! ) و حنای دست ها که با نقش ها و طرح های زیبا خودنمایی می کرد. دست های زنان ، دختران ، پسران و گاه مردان .

به دانشگاه شدم ، شور باريده بود

2008-11-27T13:44:00.010+03:30

روزهای یکشنبه 3 قوس و دوشنبه 4 قوس ، شاهمامه شاهد جنب و جوش بسیاری در دارالمعلمین و دانشگاه بامیان بود.

دختران و پسران زیادی با اشتیاق فراوان به سوی چیزی می رفتند که شاید بتواند سرنوشت شان را عوض کند. ( شاید ! چون در عصر احتمال به سر می بریم . )
امید در همه چهره ها فریاد می زد و این امید بود که دختران و پسران را از دورترین نقاط دایکندی و بامیان به مرکز بامیان کشانده بود . چندین روز و شب را بدون اتاق و بدون گرما گذرانده بودند و حالا وقت زورآزمایی بود.
روز اول نتوانستم بروم و آن همه شور را ببینم اما روز دوم رفتم .رفتم و اشک در چشمانم حلقه زد.

فرزندان کوهسار ! سرفراز و برقرار !

دقايقي پيش از لحظه واقعه:

و اما بعد :

پ . ن : من هميشه مجبورم بنويسم چند روز پيش ، هفته پيش ، روز فلان كه همان چند روز پيش است و همه اينها يعني كه هيچ وقت هيچ چيز به موقع نمي رسد و آن هم البته به گردن اينترنتي است كه ندارم و اين خيلي بد است.

باغ زنانه

2008-11-24T13:47:00.006+03:30

روز جمعه رفته بودیم جایی که تازگی ها هر گاه والی بامیان بخواهد توانایی هایش و البته نشانه های پیشرفت و بازسازی را به سفرا و وزراء و کبراء و امثالهم نشان بدهد ، آنها را به آنجا می برد.
باغ زنانه یا پارک فامیلی واقع در شش پل در 17 کیلومتری مرکز بامیان. جایی که شهر ضحاک را به وضوح می توان دید.
جای زیبایی بود. که البته در جوار پادشاه فصل ها ( پاییز ) از زیبایی اش کمی کاسته شده بود ( بر عکس بقیه جاها ) اما مطمئناً در بهار و تابستان دیدنی تر خواهد شد.
هر جا که قرار بود آب باشد ، نبود. مصنوعی هایش را می گویم اما به صورت طبیعی جوی پر آبی بود که راه خودش را می رفت بی آنکه برایش مهم باشد در باغ زنانه است یا باغ مردانه.
یک گلخانه کوچک اما زیبا هم در حال آماده سازی بود با گل ها و گیاهان تر و تازه و نورس که امیدوارم بتوانند سرمای بامیان را تحمل کنند و زود از بین نروند.
یک زن کانادایی لطف کرده و با کمک مالی مردم کانادا این مکان را ساخته و دو دستی تقدیم مردم ما کرده است. لطفش بی کران باد!

کمی برف

2008-11-17T15:03:00.009+03:30

چند روز پیش اینجا برف بارید. خیلی کم اما سرمایش دامن بسیاری را گرفت.

چه بسیار کسان که این روز و شب ها را در چرت نبود سوخت و کودکان یخ کرده خود مانده اند و این اندک برف هشدار بزرگی است برای شان. برای فردا که راه ها بند می شود . که موترها بند می شوند. که سوخت نمی رسد . که نان نمی رسد.

چند تا عكس ...

بزن تا تواني به بازوي خويش

2008-11-05T15:06:00.006+03:30

تقریباً یک ماه پیش در یک مجلس عروسی در قریه ای از ولسوالی دهدادی ولایت بلخ شرکت کرده بودیم. تمام مردم هوش و حواس شان به عروس و داماد و بزن بکوب وسط مجلس بود . اما من بیشتر توجه ام به کودکانی بود که در همه جای مجلس پراکنده بودند. با تیپ ها ، قیافه ها و ظاهرهای متفاوت. بیشترشان از ساکنان قریه بودند.
به هر طرف که نگاه می کردم بچه ای یقه بچه دیگری را گرفته بود . یا دائم در حال کتک کاری بودند یا انگشت تهدید برای یکدیگر نشان می دادند.
مجلس به اوج سر و صدا و شلوغی خود رسیده بود. صدای موسیقی که به صورت زنده اجرا می شد گوشی برای شنیدن چیز دیگر نمی گذاشت. گربه ای هم بود که از اول تا آخر مجلس در بین مهمانان پرسه می زد و میو میو می کرد. در همان هنگام شلوغی و بزن بکوب ، کودکی با کودک دیگری در کنار تخت عروس درگیر شد. بعد از کمی فحش و تهدید کودک اول که پسر بود به سراغ گربه آمد ، گربه را گرفت و با شدت ، گربه را به سمت حریف خود پرتاب نمود. گربه محکم به سر حریف که دختر بود خورد. آه از نهاد گربه بر آمد . اما همین که به زمین رسید به پرسه زدن خود ادامه داد بی آنکه عکس العمل خاصی نشان دهد.
هم خنده ام گرفته بود و هم یک جورهایی متاسف بودم. کودکان ما از هر چیزی برای بروز خشونت استفاده می کنند ، حتی موجودات زنده هم در امان نیستند.
در همان مجلس مورد دیگری هم دیدم که بیشتر عجیب بود. دختری تقریباً هفت هشت ساله برای زدن کودک دیگری که حوالی شش هفت ساله بود از برادر کوچک خود که دو سه ساله به نظر می رسید استفاده کرد. برادر دو سه ساله خود را در دست گرفت و محکم بر سر کودک دیگر کوبید. گریه هر دو هم زمان بر آمد.

دیدن این گونه موارد شاید برای دیگران عادی شده باشد. برای مردمانی که در اوج خشونت زندگی می کنند. مردمانی که سر بریدن های بسیار دیده اند ، اگر ندیده اند بسیار شنیده اند.

اما کودکان ....
کودکان ....
کودکان ....
؟؟؟؟؟!!!!

خشونت ، خشونت ، خشونت

2008-10-28T14:01:00.010+03:30

كوچك كه بودم وقتي پاي فيلمي مي نشستيم كه تير و تير اندازي داشت همين كه تفنگي به سمت كسي گرفته مي شد دوان دوان به اتاق ديگر مي رفتم سرم را لاي پتو يا هر چيز ديگر كه دم دست بود فرو مي كردم ، گوش هايم را محكم مي گرفتم و آنقدر صبر مي كردم تا تير از لوله تفنگ خارج شود و سينه اي شكافته شود ، مغزي پريشان شود و كسي بر زمين بيفتد. بعد مرا صدا مي زدند كه بيا ، تمام شد. و مي رفتم و ادامه فيلم را تماشا مي كردم.
حالا در سرزميني هستم كه لحظه به لحظه تفنگ ها نشانه مي روند ، گلوله ها شليك مي شوند.كودكان بر زمين مي افتند و مجال آن را نمي يابند كه چشم خود را ببندند يا گوش خود را بگيرند كه صداي انفجارها آنقدر گوش را پر كرده است كه اين روزها صداي مرگ صداي زندگي است.
كودكان سرزمين من ، خدايان كوچكي كه از يادها رفته اند و كسي به كسي نمي انديشد . به كودكي كه اگر بماند زنده بماند ، فردايش را چگونه خواهد ساخت ؟ آيا فردايي خواهد بود؟
كابل كه بودم روزي به بازاري رفتيم كه مردان روي گاري هاي دستي سبزي و ميوه مي فروختند . ايستاديم تا كمي انگور بخريم . ناگهان همهمه اي برخاست. از طرف شاروالي ( شهرداري ) آمده بودند تا گاري ها را جمع كنند. يكي از ماموران با آهني كه در دست داشت چنان بر ترازوي ميوه فروشي كه براي ما انگور مي كشيد كوبيد كه تمام مغزم صدا داد. همه بدنم به لرزه افتاد. همان لحظه با خودم فكر كردم ( فكرم را با صداي بلند براي مهدي هم گفتم ) اين خشونت چه گونه جامعه اي خواهد ساخت؟ در اين جامعه با اين حد خشونت قرار است چه انسان هايي پرورش پيدا كنند ؟
و كودكان ،
كودكاني كه تمام مغز و ذهن شان ، تمام وجودشان از اين خشونت ها انباشته شده ، خشونت هاي خانوادگي ( كه كم نيستند ) خشونت هاي كوچه و بازار ، خشونت هاي كلان تر كه شامل تفنگ و راكت و انفجارهاي هميشگي است . كودكي كه در اين جامعه زندگي مي كند چگونه پدرش نشود ؟ مادرش نشود ؟ والدینی که سه دهه خشونت تمام وجودشان را پر کرده است و در رگشان مانند خون جاری است .

این سالهای پر از جنگ چه کودکانی به ما هدیه خواهد داد ؟

آيا كسي به اين كودكان مي انديشد؟

شادی در میان دود

2008-10-22T14:55:00.008+03:30

مدتها پیش میخواستم درباره کلوخی درست کردن کودکان بامیان بنویسم اما همان مشکل همیشگی یعنی تنبلی و البته مشکل بعدی یعنی نبود اینترنت مانع می شد.
من فکر می کردم زمان دیدن خاکسترهای برجای مانده از کلوخی به سر رسیده است اما هنوز کودکانی را می بینم که در گوشه و کنار در حال جمع کردن کلوخ و تکه های کوچک چوب هستند.
این مراسم کودکان را زمانی می توان دید که بزرگترها بر سر زمین مشغول برداشت محصول کچالوی خود هستند و کودکان با اشتیاق فراوان در پی برداشتن یکی دو تا کچالو آنهم به بهانه های مختلف.

كلوخي ( قلوخي ) جور كردن يكي از تفريحات مورد علاقه كودكان باميان در اين فصل سال مي باشد. وقتي كه كم كم كچالوها اززمين ها جمع مي شوند. كودكان بعد از برداشت كچالوها سر زمين ها مي روند و كچالوهاي فراموش شده را پيدا مي كنند و كم كم مراسم قلوخي را به راه مي اندازند.
يكي مي گويد: من هيزم مي آورم.
ديگري مي گويد: من قلوخ ( کلوخ ) جمع مي كنم.
سومي داد مي زند : كچالويش را من مي آورم.
و هر كس به دنبال وظيفه اي كه بر دوش گرفته , مي رود.
بعد از چند دقيقه كه هيزم ها آماده شد. كلوخ ها جمع گرديد و كچالوها يافت شد. همه با هم ابتدا كلوخ ها را به صورت خانه گگي بدون در و پنجره و بدون سقف مي چينند . بعد هيزم ها كه شامل چوب خشك ، كاغذ پاره و چيزهاي اين چنيني مي شود را داخل اين خانه گك مي اندازند. هيزم ها را آتش مي زنند و منتظر می شوند. بعضي براي خانه گگ شان سقف هم مي گذارند .بعضي نه. حين آتش گرفتن و سوختن هيزم ها را به هم مي زنند تا آتش خوب شعله بكشد. کودکانی را دیدم که از شدت دود چشم شان می سوخت و اشک شان جاری می شد اما چنان با اشتیاق هیزم ها را به هم می زدند که انگار نه انگار دود در چشم شان می رود. وقتي همه هيزم ها سوخت و خاكستر شد و همه مطمئن شدند كه كلوخها قوق شده اند كچالوها را داخل خانه گگ مي ريزند بعد خانه را بر سر كچالوها خراب مي كنند و با سنگ آنقدر كلوخ ها را مي كوبند تا كلوخ ها نرم شوند . كلوخهاي داغ را كه حالا به نرم خاك هاي داغ تبديل شده اند و كچالوهاي زير آنها را مدتي به حال خود رها مي كنند. بعد ازگذشت نيم ساعت يا يك ساعت بر مي گردند و كچالوها را كه حالا حسابي از گرماي كلوخها پخته شده اند از زير خاك مي كشند و مي خورند.
قبلا ديده بودم كه كچالو را زير خاکستر دودي مي كنند اما در كلوخي پوست كچالو نمي سوزد و خيلي خوب پخته مي شود.
قلوخي بيشتر مخصوص كودكان باميان است و بزرگسالاني كه دوست دارند كچالوي كلوخي بخورند مخفيانه و پشت ديوار ها و درختها كلوخي درست ميكنند و می خورند.
من هم چند روز پیش به عبدالله نوجوانی که دائم از کلوخی خوردن خود برای ما تعریف می کند پیشنهاد کردم که یک روز با هم کلوخی درست کنیم . اما عبدالله گفت : نه خیلی تابلو است. ما هم دور از چشم دیگران این کار را می کنیم.
اما من هم چنان اصرار می کنم ، تا ببینم چه می شود.

آشنایی با دو نفر

2008-10-18T14:21:00.002+03:30

روز پنجشنبه همراه با مهدي به دفتر داياگ ( انحلال گروه هاي مسلح غير قانوني ) ، دفتري كه مهدي قبلاً با آن كار مي كرد ، رفتم. ابتدا رفتيم سراغ اينترنت كه براي ما مثل آب در بيايان بود. چون نه من در دفتر كارم اينترنت دارم و نه مهدي.
بعد از اتمام كار با اينترنت ، مهدي مرا برد تا با همكار سابقش دوج ( Doj ) كه يك مرد كوچك اندام نپالي در حدود 57 ، 58 ساله است ، معرفي كند. در اتاق دوج دختر ديگري هم بود به نام هوسي (Hossai ) . هوسي نامي پشتو است به معني آهو كه من همان اول كه اين نام را شنيدم ازش خوشم آمد و سريع معني اش را پرسيدم. هوسي وردك ، دختري 26 ساله كه انگليسي را از زبان مادري اش هم بهتر صحبت مي كرد. از كابل براي يك مدت كوتاه ( فكر مي كنم يك سفر كاري ) آمده بود و همين روزها به كابل بر مي گشت. بسيار زيرك و باهوش به نظر مي رسيد. از او پرسيديم تا به حال خارج از افغانستان هم بوده ، گفت : نه فقط چهارده روز خارج از افغانستان بوده و ديگر هيچ گاه از افغانستان خارج نشده است. اگر اين را نمي گفت ما فكر مي كرديم احتمالا بزرگ شده و تحصيل كرده آمريكاست.
تمام مدت او و دوج ، من و مهدي را مورد رگبار سؤالات خود قرار دادند. يك لحظه احساس كردم در يك مصاحبه شغلي سخت به زبان انگليسي قرار دارم. تقريبا شبيه يك مصاحبه بود اما نه در رابطه با كار و شغل بلكه درباره زندگي. اينكه زندگي پس از ازدواج از ديدگاه ما چگونه است ، تعريف ما از ازدواج چيست ، چرا من حاضر شده ام خانواده ام را در فرسنگ ها دورتر رها كنم و بيايم اينجا ، حالاچه احساسي دارم ، مهدي چه احساسي دارد و از اين دست حرفها.
من سعي مي كردم انگليسي آنها را خوب بفهمم اما درجواب دادن كمي مي لنگيدم. خوب جواب مي دادم اما كوتاه. نمي توانستم تمام آنچه كه در ذهن داشتم به آنها بگويم. ( تمام گفتگوي ما در مدت 2 الي 2 و نيم ساعت به زبان انگليسي بود. )
نظرات هوسي و دوج هم به نظرم بسيار زيبا و منطقي مي آمد. دوج از تجريبات زندگي خود گفت . از پدر و مادرش ، از نامادري اش ، از همسرش و از پسرش كه سه سال مي شد ازدواج كرده بود. هوسي هم از اطرافيانش گفت. از دوستانش . از خودش و اينكه چقدر براي جامعه و اطرافيانش سخت است تا او را با آن ذهن ، هوش و نوع رفتار بپذيرند.
هر دوي آنها خوشحال بودند كه با ما آشنا شده اند و دائم سعي داشتند با توصيه هاي شان بيشتر و بيشتر باعث پيشرفت ما در آينده شوند.
من خوشحال بودم كه با دوج آشنا شده ام و حرفهايش را شنيدم . ( البته به سختي )
من و مهدي خوشحال بوديم كه با دختري چون هوسي آشنا شده ايم . و من چقدر از او خوشم آمد. از زيركي اش در پاسخ دادن ، سؤال كردن و صراحت در ابراز عقيده. ( البته كمي به انگليسي اش حسودي ام شد. )